Stefano Palmieri, πρόεδρος του τμήματος ECO

Ταράχθηκα πραγματικά όταν, μετά τα ενθαρρυντικά νέα που κυκλοφόρησαν στις 10 Νοεμβρίου, οπότε οι διαπραγματευτικές ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου κατέληξαν σε συμφωνία σχετικά με τις τελικές λεπτομέρειες του επόμενου Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου και του Ταμείου Ανάκαμψης, έμαθα ότι δύο κράτη μέλη —στα οποία προστέθηκε κι ένα τρίτο στη συνέχεια— έλαβαν την κατηγορηματική απόφαση να κρατήσουν όμηρο ολόκληρη την Ευρώπη. Ούτε η βιντεοκλήση μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών στις 19 Νοεμβρίου μάς έβγαλε από το αδιέξοδο.

Η δέσμη «Νext Generation EU» («Επόμενη Γενιά ΕΕ»), μαζί με το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΠΔΠ), συνολικού ύψους 1,85 τρισ. ευρώ, είναι επειγόντως αναγκαία για να δοθεί η δυνατότητα για άμεση και αποτελεσματική ανάκαμψη σε όλες τις χώρες και για όλους τους πολίτες μας. Εάν δεν επιτευχθεί σύντομα συμφωνία για τον προϋπολογισμό και το Ταμείο Ανάκαμψης, τότε θα βρεθούμε σαφώς αντιμέτωποι με μία από τις μεγαλύτερες θεσμικές και πολιτικές κρίσεις της ΕΕ. Αν και δεν πρόκειται για μια καθαρά πολιτική και θεσμική κρίση, ωστόσο θα βαθύνει την οικονομική και κοινωνική κρίση την οποία ήδη διανύουμε.

Αντέδρασα αμέσως στην παρακώλυση της λήψης απόφασης από το Συμβούλιο με μια δήλωση προς τον Τύπο, που συντάξαμε από κοινού με τους αξιότιμους συναδέλφους μου Aurel Laurențiu Plosceanu, πρόεδρο του τμήματος SOC, και Cristian Pîrvulescu, πρόεδρο της ομάδας της ΕΟΚΕ «Θεμελιώδη δικαιώματα και κράτος δικαίου».

Το πιο σκανδαλώδες είναι ότι δύο κυβερνήσεις παρακωλύουν το Ταμείο Ανάκαμψης προκειμένου να αποφευχθεί η σύνδεση του προϋπολογισμού της ΕΕ με τον σεβασμό του κράτους δικαίου. Τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου είναι εγγενή στις δημοκρατικές κοινωνίες. Δεν θα πρέπει να αποτελούν αντικείμενο αντιπαράθεσης, καθώς οι αξίες αυτές κατοχυρώνονται στο άρθρο 2 της Συνθήκης της ΕΕ. Οι αρχές αυτές δεν είναι διαπραγματεύσιμες!

Επιτρέψτε μου να ολοκληρώσω με μια θετική επισήμανση: στη μακρά ιστορία της, η ΕΕ έχει αποδείξει ότι είναι μια «μηχανή συμφωνιών», ακόμα και για πολιτικώς πολύπλοκα διακυβεύματα. Ελπίζω ειλικρινά ότι, τελικά, θα βγούμε και από αυτό το αδιέξοδο. Δεν θέλω να φανταστώ καμία άλλη εκδοχή.

Ορισμένοι πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές έδωσαν την ιδέα να προχωρήσουμε με το Ταμείο Ανάκαμψης σε μια διαδικασία διευρυμένης συνεργασίας και να το αποκόψουμε από το ΠΔΠ, εάν δεν καταστεί εφικτή η επίτευξη συμφωνίας μεταξύ όλων των κρατών μελών. Ισχυρίζονται ότι η δυνατότητα αυτή προβλέπεται από τη Συνθήκη. Μολονότι πιστεύω ότι αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει την έσχατη λύση, είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι στόχος πρέπει να είναι μια συμφωνία μεταξύ των 27 κρατών μελών, η οποία θα σέβεται το κράτος δικαίου.

Ο χρόνος πιέζει. Ως εκ τούτου, παροτρύνω τα κράτη μέλη, και ιδίως εκείνα που παρακωλύουν επί του παρόντος τη συμφωνία, να μην συνεχίσουν να στερούν τους Ευρωπαίους πολίτες από τα τόσο αναγκαία για την ανάκαμψη χρήματα.