Karolina Dreszer-Smalec: Koronawirus: wnioski na przyszłość

W marcu 2020 r. zaczęliśmy sobie uświadamiać, że pandemia COVID-19 to nie tylko kryzys zdrowotny, lecz wydarzenie, które wpłynie na wiele aspektów naszego życia. Dla stowarzyszeń i działaczy stało się również jasne, że będą musieli stawić czoła nowym wyzwaniom w codziennej pracy. Sytuacja okazała się gorsza niż przewidywano.

W maju 2020 r. zorganizowaliśmy wirtualne spotkanie przy szklaneczce. Po dwóch miesiącach obowiązywania ograniczeń w przemieszczaniu się i pracy za pomocą aplikacji internetowych postanowiliśmy spotkać się i podzielić wstępnymi wrażeniami z tego okresu.

Wraz z koleżankami i kolegami z Europejskiego Forum Obywatelskiego – transnarodowej sieci skupiającej 100 stowarzyszeń i organizacji pozarządowych z 27 państw w Europie, zajmującej się takim zagadnieniami jak edukacja obywatelska, obrona praw człowieka i wspieranie demokracji – spędziliśmy kilka godzin na ożywionych dyskusjach. Każda osoba miała własny punkt widzenia, lecz spostrzeżenia były podobne.

Na podstawie tych dyskusji przygotowaliśmy następujące wnioski:
Wniosek pierwszy: Nasze bezpieczeństwo jest powiązane z bezpieczeństwem innych
. Potrzebujemy powszechnej opieki zdrowotnej i ochrony socjalnej dla wszystkich osób w naszych społeczeństwach i na całym świecie.

Wniosek drugi: Wszyscy jesteśmy narażeni na zagrożenie a nasze losy są ze sobą splecione.
Solidarność, równość, prawa i dbanie o siebie nawzajem muszą być podstawą stosunków międzynarodowych i naszej codziennej rzeczywistości.

Wniosek trzeci: Istnieje wspólne dobro.
Instytucje publiczne muszą służyć wspólnemu dobru, chronić je i wdrażać w praktyce, a nie kierować się partykularnymi interesami.

Wniosek czwarty: Demokracja to zasadniczy antywirus, którego wszyscy potrzebujemy.
Świadomość obywatelek i obywateli, udział w życiu społecznym, godne zaufania informacje, badania publiczne oraz edukacja i przejrzyste instytucje gwarantują zachowanie dobra publicznego.

Wniosek piąty: Globalny system rynkowy zawiódł.
Musimy przenieść produkcję, wprowadzić gospodarkę o obiegu zamkniętym oraz zapewnić wszystkim powszechny dochód minimalny.

Wniosek szósty: Ziemia jest naszym dziedzictwem, nie własnością.
Podczas trwania ograniczeń w przemieszczaniu się przyroda zaczęła ożywać po zniszczeniach, jakich dokonaliśmy. Musimy przywrócić na świecie sprawiedliwość w sprawach dotyczących środowiska naturalnego.

Wniosek siódmy: Personel o krytycznym znaczeniu to prawdziwe bohaterki i bohaterowie. Kobiety znajdują się na pierwszej linii.
Społeczna struktura musi w końcu uznać wkład kobiet, a osoby, które są niezauważalne w społeczeństwie, muszą mieć pełen dostęp do swoich praw.

Wniosek ósmy: Czas zwolnić.
Ograniczenia w przemieszczaniu się zmusiły nas do otwarcia się na więzy społeczne, do praktykowania cierpliwości i współczucia. Musimy utrzymać tę zmianę w dłuższej perspektywie.

Wniosek dziewiąty: Potrzebujemy bezpieczeństwa z perspektywy ludzkiej, społecznej i ekologicznej.
Zobowiązujemy się do sprawiedliwej społecznie odbudowy gospodarczej i sprawiedliwej transformacji w naszym kraju, w Europie i na całym świecie.

Wniosek dziesiąty: Nie ma powrotu do przeszłości.
Potraktujmy te wydarzenia jako lekcję i podejmijmy wspólne działania.

Czy mamy szansę nauczyć się więcej po kryzysie? Czy jesteśmy w stanie przekształcić kryzys w nowe możliwości?
Jestem przekonana, że nie ma powrotu do przeszłości.