από τη Μαρία Νικολοπούλου, μέλος της Ομάδας των Εργαζομένων της ΕΟΚΕ

Ο εορτασμός της 8ης Μαρτίου ως Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας έχει νόημα στη σημερινή εποχή; Έχουν περάσει 110 έτη από τότε που η Clara Zetkin πρότεινε την καθιέρωση της Ημέρας της Εργαζόμενης Γυναίκας και πάνω από 40 έτη από την κήρυξη της Παγκόσμιας Ημέρας των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των γυναικών και την παγκόσμια ειρήνη. Οι κοινωνίες εξελίχθηκαν κατά τον προηγούμενο αιώνα.

Οι γυναίκες μπορούν να ψηφίζουν, έχουν τα δικά τους διαβατήρια, σπουδάζουν, γίνονται πρωθυπουργοί, πηγαίνουν στη Σελήνη, αποφασίζουν εάν και πότε θα παντρευτούν και/ή θα κάνουν παιδιά· οι γυναίκες και οι άνδρες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Οπότε, τι νόημα έχει; Το θέμα είναι ότι, παρότι επιφανειακά όλα δείχνουν καλά, υπάρχουν ακόμη υποκείμενα κοινωνικά, πολιτιστικά και νομικά εμπόδια που δεν αφήνουν τις γυναίκες να ακμάσουν.

Είναι λυπηρό ότι κάποιοι δεν μπορούν να αντιληφθούν τις δυνατότητες των γυναικών και παρεμποδίζουν την πρόσβασή τους σε ορισμένες θέσεις εργασίας ή σε υψηλόβαθμες θέσεις. Γι’ αυτόν τον λόγο, επιθυμούμε να συνεργαστούμε όσον αφορά τον Στόχο Βιώσιμης Ανάπτυξης 5 των Ηνωμένων Εθνών για την ισότητα των φύλων.

Είναι απογοητευτικό ότι οι γυναίκες επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος της φροντίδας της οικογένειας και των οικιακών καθηκόντων, μολονότι εργάζονται τόσο όσο και οι σύντροφοί τους. Γι’ αυτό λοιπόν, αγωνιστήκαμε για μια οδηγία για την ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής.

Είναι παράλογο να αμείβονται οι γυναίκες λιγότερο από τους άνδρες για την ίδια εργασία. Χαιρετίζουμε, επομένως, την ιδέα περί οδηγίας για τη μισθολογική διαφάνεια στην ΕΕ.

Είναι ανήθικο ότι ―παρόλο που κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 αναγνωρίστηκε ότι κάποια από τα πλέον βασικά καθήκοντα, όπως η καθαριότητα και η φροντίδα των ηλικιωμένων, πραγματοποιούνταν από γυναίκες, πολλές από τις οποίες είναι μετανάστριες χωρίς έγγραφα ταυτότητας― οι αμοιβές τους εξακολουθούν να είναι ιδιαίτερα χαμηλές, ενώ ορισμένες φορές εργάζονται υπό απάνθρωπες συνθήκες. Καθίσταται ως εκ τούτου αναγκαία η έκδοση οδηγίας της ΕΕ για επαρκείς κατώτατους μισθούς και η κύρωση εκ μέρους των χωρών της σύμβασης αριθ. 189 της ΔΟΕ (C189) για το οικιακό προσωπικό.

Είναι απαράδεκτο ότι κάποιες γυναίκες κλήθηκαν να «καταβάλουν τίμημα οικειότητας» για να προαχθούν στον χώρο εργασίας ή υπέστησαν εκφοβισμό απλώς και μόνο επειδή κάποιοι είχαν ανάγκη να εκτονωθούν. Συνεπώς, είναι πιο επείγον από ποτέ να κυρώσουν οι χώρες τη σύμβαση αριθ. 190 της ΔΟΕ (C190) για τη βία και την παρενόχληση στον χώρο εργασίας.

Είναι εξοργιστικό να θανατώνονται και να βιάζονται καθημερινά γυναίκες και να υπάρχουν άνθρωποι που δικαιολογούν τα κρούσματα αυτά υποστηρίζοντας ότι «πήγαινε γυρεύοντας» ή «φαντάσου τι έκανε για να τον προκαλέσει». Γι’ αυτόν τον λόγο, πρέπει να αγωνιστούμε για την άμεμπτη διαπαιδαγώγηση των νέων αγοριών και κοριτσιών σε θέματα ισότητας και σεβασμού, για ευέλικτα δικαστικά συστήματα και για κοινωνικά συστήματα στήριξης των γυναικών που πέφτουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας.

Είναι ακόμη πολύ σημαντικό για τις φεμινίστριες και τους φεμινιστές να λάβουν θέση, να υποστηρίξουν και να ασκήσουν πίεση για αλλαγές στην πολιτική και τον πολιτισμό ώστε να επιτευχθούν αποτελεσματικές ίσες ευκαιρίες για όλους. Μέχρι να είμαστε σε θέση να εορτάσουμε την «παγκόσμια ημέρα της ισότητας των φύλων», ας συνεχίσουμε να εορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.