Πρόκειται για πρωτόγνωρη κατάσταση. Είναι η πρώτη πανδημία που βιώνω προσωπικά. Κατά την αναζήτησή μου στο διαδίκτυο βρήκα έναν κατάλογο με τις 10 χειρότερες πανδημίες στην ιστορία και έμαθα ότι η τελευταία που έπληξε την Ευρώπη πριν από την νόσο COVID-19 ήταν η ισπανική γρίπη το 1920. Μπορεί να είμαι μεγάλος σε ηλικία, αλλά όχι και τόσο.

Το ανοσοποιητικό σύστημα της συντρόφου μου έχει εξαιτίας μιας χρόνιας πάθησης του αναπνευστικού συστήματος εξασθενήσει ιδιαιτέρως και, ως εκ τούτου, είναι εξαιρετικά επιρρεπής σε ασθένειες και πρέπει να αποφεύγει να έρχεται σε επαφή με μικρόβια. Ως εκ τούτου, είμαστε επιφυλακτικοί να έρθουμε σε επαφή με άλλους και βιώνουμε, ως εκ τούτου, και οι δύο νέες εμπειρίες. Η ίδια βρίσκεται λίγο ή πολύ σε αυτοεπιβληθείσα απομόνωση προκειμένου να μην μολυνθεί. Και εγώ είμαι αναγκασμένος να φέρω εις πέρας πράγματα τα οποία προηγουμένως έκανε εκείνη, π.χ τα ψώνια. Πριν την κρίση, βοηθούσα κι εγώ σπρώχνοντας το καρότσι ένα μέτρο πίσω της όσο εκείνη το γέμιζε. Τώρα όμως η κατάσταση έχει αλλάξει.

Το σπρώξιμο του καροτσιού είναι εύκολο –απλώς ακολουθείς και σκέφτεσαι τρόπους για να δημιουργήσεις έναν καλύτερο κόσμο όσο εκείνη γεμίζει το καρότσι. Τώρα που πρέπει εγώ να το γεμίζω παραλύω από άγχος μπροστά από κάθε ράφι λόγω της πληθώρας των επιλογών. Στη λίστα για τα ψώνια γράφει καφές και στο ράφι υπάρχουν δεκάδες διαφορετικές μάρκες οι οποίες φαίνονται όλες ίδιες. Και τι είδους χαρτί υγείας χρειαζόμαστε: με 1, 2, 3 ή 4 φύλλα; Η σύζυγός μου γνωρίζει ποιο προϊόν θέλει και πού βρίσκεται και εντός ολίγων λεπτών έχουμε τελειώσει με τα ψώνια. Για μένα τα καταστήματα φαντάζουν λαβύρινθοι: μόνον στον διάδρομο με τις μπύρες δεν αισθάνομαι άγχος. Για τα υπόλοιπα ψώνια σπαταλώ ώρες χαμένος σε διλήμματα που με τρελαίνουν.

Έμεινα έκπληκτος από την αρχική αντίδραση των Ολλανδών στην πανδημία. Αντέδρασαν ενωμένοι και με αλληλεγγύη. Δυστυχώς, μια μικρή ομάδα διαπλεκόμενων και κατ’ άλλα φαύλων ατόμων επέδειξε τη δέουσα προσοχή μόνο για σύντομο χρονικό διάστημα και μέσα σε λίγες εβδομάδες η αλληλεγγύη χάθηκε. Οι άνθρωποι έπαψαν να σέβονται τους κανόνες και κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι υπονομεύει τα θεμελιώδη δικαιώματά τους και περιορίζει τις τέσσερις ελευθερίες τους. Έτσι, προκειμένου να διεκδικήσουν το απαράγραπτο δικαίωμά τους να διασκεδάζουν και σε καθεστώς παραφροσύνης, υπέβαλαν αγωγές κατά του κράτους.

Ευτυχώς ζούμε στην Ευρώπη, όπου η δημοκρατία και το κράτος δικαίου διασφαλίζονται επαρκώς (στα περισσότερα κράτη μέλη) και η προσφερόμενη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι πολύ καλή συγκριτικά με άλλα μέρη του κόσμου. Εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο ο ιός επηρεάζει τις διαφορετικές γενιές, είναι σαφές ότι οι νέοι υποφέρουν περισσότερο, γεγονός που αντικατοπτρίζει την ηλικία τους. Όταν είσαι 19 χρονών, υποτίθεται ότι βγαίνεις ραντεβού, εξερευνάς τη σεξουαλικότητά σου και ανακαλύπτεις αυτό το μικρό τρελό πράγμα που λέγεται έρωτας. Ωστόσο, σε καιρούς πανδημιών ακόμη και οι πιο αθώες αγκαλιές είναι ταμπού. Αυτά τα πράγματα δημιουργούν ανασφάλεια στους νέους, οι οποίοι αδυνατούν να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους.

Το βασικό ερώτημα έγκειται στο τι θα κάνουμε με την οικονομία. Θα επιλέξουμε την επανεκκίνησή της ακολουθώντας την πεπατημένη οδό όταν η πανδημία θα έχει πλέον τεθεί υπό έλεγχο; Ή θα αδράξουμε αυτήν την ευκαιρία και θα απομακρυνθούμε από ένα σύστημα που ελέγχεται από κανιβαλιστικά μονοπώλια για να κατευθυνθούμε προς ένα συμμετοχικό μοντέλο, στο πλαίσιο του οποίου θα συνυπάρχουν ειρηνικά βιώσιμες πρωτοβουλίες μικρής κλίμακας και υπεύθυνες μεγάλες επιχειρήσεις; Η επιλογή μεταξύ της πεπατημένης οδού και της αλλαγής της αυτοκαταστροφικής νοοτροπίας αγέλης μας θα καθορίσει το μέλλον μας και θα κρίνει εάν θα επιβιώσουμε ή θα αφανιστούμε χαμένοι στην άβυσσο της αυτοκαταστροφής.

Εύχομαι να περάσετε όλοι ωραίες μέρες, επιδιδόμενοι σε διαλογισμό, στοχασμό και, σε όσους αφορά, μεταμέλεια.