W dniu 11 marca, kiedy w Danii wybuchł kryzys związany z COVID-19, razem z współpracownikami organizowałam uporządkowane zamknięcie dla naszych członków. Wielu pracowników musiało podjąć pracę z domu, inni w stresujących sytuacjach pracowali w szpitalach, placówkach opiekuńczo-pielęgnacyjnych oraz w sektorze usług, które działały przez cały czas mimo epidemii. Wtedy potrzebne były jasne odpowiedzi i ścisła współpraca. 

Jestem również wiceprzewodniczącą Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych ETUC, więc musiałam współpracować z koleżankami i kolegami z innych krajów. Zarazem cieszyłam się, że 14 marca zawarliśmy – my, czyli rząd duński i partnerzy społeczni – trójstronne porozumienie w sprawie tymczasowych rekompensat wynagrodzenia. To porozumienie obejmuje pracowników zatrudnionych w prywatnych firmach, które z powodu pandemii wirusa stanęły przed poważnymi trudnościami finansowymi.

Przedsiębiorstwa wykorzystują ten system rekompensaty płac, jeżeli nie chcą uciekać się do istniejącego normalnie rozwiązania, czyli tymczasowego zwalniania pracowników i niepłacenia im wynagrodzenia. Stworzono systemy wsparcia dla małych firm, osób pracujących na własny rachunek i freelancerów. Niektóre elementy tego porozumienia wkrótce wygasną, a zatem obecnie trwają dyskusje nad zastąpieniem ich nowymi rozwiązaniami, tak aby pracownicy nie pozostali bez ochrony.

Ja cały czas pracowałam z domu i szybko stałam się specem od nowych narzędzi wirtualnej komunikacji. Choć ten okres niepewności mógłby być bardzo stresujący, to jednak pozwolił mi w pełni skupić się na mojej pracy i dał też więcej czasu dla rodziny. Jestem przekonana, że przez ostatnie miesiące ja i moje koleżanki i koledzy mogliśmy lepiej skoncentrować się na naszym głównym zadaniu, co było widać choćby po większej dyscyplinie podczas spotkań. Dla mnie osobiście był to czas skupienia się na tym, co w moim życiu najważniejsze.