Η βιοποικιλότητα είναι το κομμάτι που λείπει από το παζλ των πολυσύνθετων στρατηγικών της ΕΕ

Από το 1992, η ΕΕ προσπαθεί να εφαρμόσει στρατηγικές για τη βιοποικιλότητα χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα. Αυτό οφείλεται κυρίως στην πλημμελή εφαρμογή του νομικού πλαισίου σε εθνικό επίπεδο και στην ανεπαρκή χρηματοδότηση των αναγκαίων μέτρων.

Η ΕΟΚΕ χαιρετίζει την ανανέωση της δέσμευσης και των προσπαθειών της Επιτροπής με μέλημα τη χάραξη μιας στρατηγικής για τη βιοποικιλότητα η οποία θα καθορίζει τους στόχους που πρέπει να επιτευχθούν έως το 2030, ως μία από τις οδούς προς την υλοποίηση της Πράσινης Συμφωνίας της ΕΕ. 

Σύμφωνα με τον εισηγητή της σχετικής γνωμοδότησης Antonello Pezzini και τον συνεισηγητή Lutz Ribbe, η στρατηγική αυτή είναι η ακολουθητέα πορεία για να τεθεί η ευρωπαϊκή βιοποικιλότητα στο επίκεντρο της ανάκαμψης μετά την κρίση COVID-19, προς όφελος των ανθρώπων, του κλίματος και του πλανήτη, επαναφέροντας τη φύση στη ζωή μας.

Η ΕΕ πρέπει να εντείνει σημαντικά τις προσπάθειές της για την προστασία των υφιστάμενων φυσικών πόρων, μέσω εκστρατειών ευαισθητοποίησης και επικοινωνίας. Η ΕΟΚΕ θεωρεί επίσης αναγκαίο να επεκταθούν οι προστατευόμενες περιοχές, ιδίως εκείνες που προστατεύονται αυστηρά, με στόχο την αποκατάσταση των φυσικών οικοτόπων και την καταπολέμηση της μείωσης των ειδών.

Η ΕΟΚΕ τονίζει, επιπλέον, ότι η προστασία της βιοποικιλότητας δεν μπορεί να επιβαρύνει οικονομικά τους γεωργούς και τους ιδιοκτήτες δασικών εκτάσεων. Μάλιστα, η παροχή αυτού του «δημόσιου αγαθού και αξίας» θα πρέπει να αποτελεί μάλλον μια ενδιαφέρουσα πηγή εισοδήματος γι’ αυτούς.

Στην πορεία προς την επόμενη Διάσκεψη των Συμβαλλομένων Μερών της Σύμβασης για τη Βιοποικιλότητα, η οποία θα πραγματοποιηθεί στην Κίνα το 2021, απομένουν να γίνουν ακόμη πολλά για την προστασία της βιοποικιλότητας σε παγκόσμια κλίμακα. Είναι πλέον καιρός η Ευρώπη να αναλάβει τον ηγετικό της ρόλο και να πείσει τα υπόλοιπα συμβαλλόμενα μέρη ότι αξίζει να υλοποιηθούν οι στρατηγικές που έχουν εγκριθεί. (mr)