Όταν μπήκα στην αίθουσα εγγραφών της COP27 στο Σαρμ Ελ Σέιχ συγκλονίστηκα εντελώς. Οι άνθρωποι, οι εκδηλώσεις, η ποικιλομορφία και όλος ο θόρυβος ήταν πολλά για μένα. Μπορείτε να φανταστείτε χιλιάδες ανθρώπους που μιλούν ταυτόχρονα, χωρίς κανείς να ακούει; Είναι δύσκολο να περιγραφεί.

Θα ήταν ίσως καλύτερο να ανατρέξω στον συμβολισμό του πύργου της Βαβέλ στη Βίβλο, όπου, κατά την κατασκευή του πύργου, οι άνθρωποι άρχισαν ξαφνικά να μιλούν διαφορετικές γλώσσες και δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν και να εργαστούν από κοινού για την οικοδόμηση του πύργου. Οι προκλήσεις τις οποίες συνεπάγεται η συνεργασία για έναν κοινό σκοπό φάνηκαν και στη φετινή COP. Χιλιάδες άνθρωποι, ο καθένας με τη δική του ατζέντα και τους δικούς του στόχους, συζητούσαν με ομονοούντες κλεισμένοι στις κοινωνικές τους γυάλες. Οι επίσημες διαπραγματεύσεις επισκιάστηκαν κάπως από μια έκθεση που θύμιζε τσίρκο, όπου ήταν δύσκολο να βρεθεί ακόμη και ο χώρος μιας εκδήλωσης λόγω έλλειψης χρόνου ή λόγω της απόστασης έως τον χώρο. Η διεξαγωγή διαλόγου έπρεπε να έχει προγραμματιστεί εκ των προτέρων και μόνο λίγα πράγματα μπορούσαν να αφεθούν στην τύχη.

Χρειαζόμαστε άραγε τέτοιου είδους εκδηλώσεις; Μας δίνουν άραγε κάποια ελπίδα; Κατά τη γνώμη μου, τέτοιου είδους εκδηλώσεις θα μπορούσαν να βελτιωθούν από υλικοτεχνική άποψη. Ωστόσο, δεδομένου ότι πρόκειται για τη μοναδική ετήσια εκδήλωση όπου τόσοι πολλοί διαφορετικοί ενδιαφερόμενοι φορείς συναντώνται και μοιράζονται την ίδια πραγματικότητα, την ίδια φλόγα και μια ειλικρινή ανησυχία για το μέλλον μας, οφείλω να πω ότι η COP27 έφερε πράγματι ελπίδα. Αυτό οφειλόταν ίσως στην εμπειρία των ζεστών ημερών του Νοεμβρίου, του πανάκριβου φαγητού την πρώτη εβδομάδα ή των συναντήσεων αργά το βράδυ, εμπειρίες που βίωσαν όλοι οι συμμετέχοντες. Οφειλόταν ίσως στις ιστορίες που ακούσαμε και μοιραστήκαμε με ανθρώπους από όλον τον κόσμο. Ή οφειλόταν στη συνειδητοποίηση ότι οι απώλειες και οι ζημίες που οφείλονται στην κλιματική αλλαγή συμβαίνουν ήδη παντού, και το ερώτημα του κατά πόσον πρέπει να αναληφθεί δράση δεν αποτελεί πλέον ερώτημα.

Ως μέλος της ομάδας YOUNGO και ως εκπρόσωπος κόμματος, παρά τον θόρυβο, παρά την ατμόσφαιρα που παρέπεμπε σε τσίρκο και παρά την πληθώρα εκδηλώσεων, αμέσως μετά την Ολομέλεια των Λαών αντελήφθην ξαφνικά το εξής: εάν δεν ελπίζεις για κάτι, θα αποτύχεις σε όλα.

Η μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής δεν θα κερδηθεί ποτέ στην αίθουσα διαπραγματεύσεων, αλλά μόνο επιτόπου, μέσω ενός κοινού στόχου. Όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε τον φόβο, όπως σταγόνες νερού που ενώνονται σε ποτάμια και οι οποίες μπορούν να σμιλεύουν φαράγγια και να μετακινούν βουνά! Πρέπει να δημιουργήσουμε συμμαχίες, να εξασφαλίσουμε ορατή δημοκρατική συμμετοχή και να σεβαστούμε τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια.
 
Δεν μπορούμε να επαναλάβουμε τα ίδια και να αναμένουμε διαφορετικό αποτέλεσμα. Αν δεν κάνουμε τίποτα, η Γη θα αφανιστεί. Για αυτόν τον λόγοι πρέπει, επιτέλους, να αφήσουμε το αφήγημα «πολύ λίγα, πολύ αργά», να κάνουμε ένα γιγαντιαίο, φιλόδοξο άλμα πίστης και να εξασφαλίσουμε την πραγματική δέσμευση των μερών να σεβαστούν τις αποφάσεις που ελήφθησαν στην COP27 στο Σαρμ Ελ Σέιχ.