Toen ik de registratiehal van de COP27 in Sharm-el-Sheikh binnenliep, was ik totaal overweldigd. Overweldigd door alle mensen, events, diversiteit en door het vele lawaai. Duizenden mensen die allemaal tegelijk praten, maar niemand die luistert. Kun je je dat voorstellen? Het is moeilijk te beschrijven.

De beste vergelijking is misschien wel het Bijbelverhaal over de Toren van Babel: de mensen die de toren aan het bouwen waren, begonnen opeens allemaal een andere taal te spreken en konden elkaar niet meer verstaan, waardoor de bouw van de toren moest worden gestaakt. Dat samen aan een gemeenschappelijk doel werken een hele uitdaging is, werd ook tijdens de COP van dit jaar wel duidelijk. Duizenden mensen, elk met hun eigen agenda en unieke focus, spraken met gelijkgestemden in hun sociale bubbel. De officiële onderhandelingen werden op de een of andere manier overschaduwd door een soort kermis, waar het soms lastig was om een event bij te wonen wegens tijdgebrek of de afstand tot de locatie. Een gesprek met iemand voeren moest vooraf worden geregeld en slechts weinig dingen konden aan het toeval worden overgelaten.

Hebben we dit soort evenementen nodig? Putten we er hoop uit? Volgens mij kunnen dit soort evenementen wel een paar logistieke verbeteringen gebruiken. Maar aangezien dit het enige jaarlijkse evenement is waar zo veel verschillende belanghebbenden elkaar ontmoeten en dezelfde realiteit, passie en oprechte bezorgdheid over onze toekomst delen, moet ik zeggen dat de COP27 mij inderdaad hoopvol heeft gestemd. Misschien kwam het door een combinatie van warme weersomstandigheden in november, veel te duur eten in de eerste week of nachtelijke vergaderingen. Misschien waren het de verhalen die we hoorden en deelden met mensen in de hele wereld. Misschien kwam het door het besef dat er overal reeds sprake is van verlies en schade als gevolg van klimaatverandering en dat de vraag of we daar iets aan moeten doen niet langer een vraag is.

Als lid van de Youngo Constituency en partijafgevaardigde kwam ik ondanks het lawaai, de kermisachtige omgeving en de overvloed aan events vlak na de People’s Plenary tot het volgende inzicht: als je niet voor iets staat, zul je voor alles vallen.

De strijd tegen klimaatverandering zal nooit aan de onderhandelingstafel worden gewonnen, maar alleen in de praktijk, als we er samen onze schouders onder zetten. Samen kunnen we de muren van angst neerhalen, zoals waterdruppels samen rivieren vormen die zich een weg door gesteente kunnen banen en bergen kunnen verzetten! We moeten allianties smeden, voor zichtbare democratische participatie zorgen en respect tonen voor mensenrechten en waardigheid.
 
We kunnen niet hetzelfde kunstje opvoeren en een ander resultaat verwachten. Als we niets doen, gaat de aarde eraan. Het is dus de hoogste tijd om te stoppen met dat “pappen en nathouden” en een enorme ambitieuze sprong in het duister te wagen om de verplichtingen die de partijen bij de COP27 in Sharm-el-Sheikh zijn aangegaan na te komen.