Zsolt Kükedi, EESC-lid, Hongarije

De heer Kükedi praat met ons over zijn steun aan Oekraïners in Oekraïne en Hongarije

Als afgevaardigde van een milieuorganisatie weet ik dat we nu heel weinig kunnen doen, aangezien de situatie er niet naar is om stil te staan bij het milieu. Anderzijds kunnen zelfs de kleinste blijk van belangstelling en medeleven en het aanbieden van hulp, hoe weinig ook, een groot verschil maken voor wie vluchtelingen opvangt. Tijdens mijn werk op het gebied van regionale ontwikkeling heb ik veel lokale burgemeesters en gewestbestuurders leren kennen die meteen na het begin van de oorlog hun openbare gebouwen belangeloos ter beschikking hebben gesteld aan vluchtelingen. Zo is er een gehucht van amper 700 inwoners waar meer dan honderd mensen werden opgevangen, die sindsdien kunnen rekenen op voedsel, een dak boven hun hoofd en schone was. Onmiddellijk na het uitbreken van de oorlog heb ik, toen ik thuiskwam na de zitting van het EESC, aan 18 leden van lokale overheden, burgemeesters en gewestbestuurders in Oost-Hongarije gevraagd met welke problemen ze hadden te kampen en of ze misschien hulp konden gebruiken vanuit het verre Boedapest. Ik was niet van plan om zelf af te reizen naar de grens, aangezien enthousiaste vrijwilligers in die eerste dagen moeite hadden de humanitaire acties in goede banen te leiden.

Negen van de 18 personen waarmee ik contact heb opgenomen, hebben gereageerd. De anderen hadden vermoedelijk geen tijd om e-mails te lezen of te beantwoorden, wat in deze situatie volkomen begrijpelijk is. Degenen van wie ik wel antwoord kreeg, lieten weten dat mijn bericht hen een hart onder de riem stak. Niet eens zozeer het concrete hulpaanbod, maar alleen al het feit dat er iemand aan hen dacht en dat er iemand was bij wie ze konden aankloppen bleek een hele verademing voor hen. Een van hen vroeg om geld voor dekens en schoonmaakmiddelen. Een ander liet me weten waar om donaties werd verzocht. Maar over het algemeen beloofden ze contact op te nemen zodra de situatie weer stabiel was of wanneer ze het financieel of persoonlijk niet langer aankonden.

Terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat ik binnenkort weer thuis zal zijn en neem ik me voor om die negen mensen opnieuw te vragen hoe het nu gaat en of ze iets nodig hebben. Ook hadden we het erover hoe deze droevige situatie ons na lange tijd weer heeft samengebracht, en dat we elkaar zeker weer zullen ontmoeten. Niets is belangrijker dan vrienden op wie je kunt bouwen.

Ook helpen we op andere manieren: we zamelen medische hulpmiddelen in en sturen die naar de mensen die ze dringend nodig hebben. Veel mensen kunnen niet op natuurlijke wijze aan hun lichamelijke behoeften voldoen als gevolg van een afwijking of aandoening die delen van hun spijsverteringskanaal of urinewegen aantast. Dit is een vreselijke aandoening. Lichaamsafval wordt uitgescheiden via een stoma die op een bepaalde plek in de buikwand wordt aangebracht. Via het werk van mijn vrouw hebben we stomazakjes geleverd, aangezien een patiënt één zak per dag nodig heeft, die daarna om hygiënische redenen moet worden weggegooid. Maar de patiënten kunnen geen dag zonder, omdat je zonder stoma geen menswaardig leven kunt leiden. We hadden nooit gedacht dat we dit soort vitale zakjes zouden moeten vervoeren, maar in een complexe, ongebruikelijke situatie als deze moeten er ook ongebruikelijke donaties worden gedaan.

Op verzoek van het EESC hebben we tijdens onze afdelingsvergaderingen de oorlog tussen Oekraïne en Rusland en de gevolgen daarvan voor het EESC besproken. In de afdeling TEN werd ik gevraagd een spreker met oorlogservaring en een nucleair deskundige op te roepen om meer duidelijkheid te verschaffen over de dreiging in verband met de Oekraïense kerncentrales. Aangezien ik dankzij mijn ontwikkelingswerk veel kennissen heb in Oekraïne, ben ik erin geslaagd contact te leggen met Serhii Prokopenko, een jonge man uit Charkov, een jonge specialist op het gebied van innovatie en ondernemerschap, een consultant en een nieuwe economische onderzoeker die ons meer uitleg kon geven over de oorlog. Hij bracht rechtstreeks verslag uit vanuit een bunker op het slagveld in Charkov, omdat het gebied waar hij zich bevond kort voor de uitzending nog was gebombardeerd. Omdat de internetverbinding haperde, nam de Hongaarse nucleaire deskundige, die na Serhii op het programma stond, al even het woord in zijn plaats. Zsolt Hetesi, senior onderzoeker aan de nationale universiteit voor openbaar bestuur, houdt zich sinds 2005 bezig met onderzoek op het gebied van milieu, energie en duurzaamheid. Als een van de leiders van de onderzoeksgroep Duurzame Ontwikkeling en Hulpbronnen heeft hij al eerder veelvuldig gesproken over de crisis als gevolg van de overbevolking en de overconsumptie van hulpbronnen. Als deskundige op het gebied van de uitputting van hulpbronnen sprak hij over de problemen met de vier kerncentrales in Oekraïne en ging hij dieper in op de kwetsbaarheid ervan en de mogelijkheid van een nucleaire ramp. Hij probeerde het publiek gerust te stellen en wees erop dat de kerncentrales vooralsnog geen onmiddellijke bedreiging vormen. Vervolgens was het woord weer aan Serhii, die de oorlog voor ons tot leven liet komen en een warm applaus kreeg. De afdeling leefde oprecht mee met zijn relaas, zodat we ons niet langer konden concentreren op onze dagelijkse gang van zaken.

Ook dit is volgens mij een humanitaire taak: contact maken met de mensen die door de oorlog geïsoleerd zijn geraakt en ons gevoel van schijnveiligheid afwerpen, zodat de realiteit tot ons kan doordringen en we beseffen dat we, ook van ver, een taak te vervullen hebben.

Als christen leef ik mee met iedereen die lijdt of sterft in deze oorlog. Als milieuactivist die zich bezighoudt met de uitputting van de hulpbronnen, besef ik dat we steeds meer van onze slinkende hulpbronnen moeten delen. Hier in Brussel geef ik vaak één of twee euro aan daklozen die in de metro of op straat leven. En als ik thuiskom, vraag ik me af wat ik kan doen om al wie zich onvermoeibaar inzet of op een of andere manier in nood verkeert, te helpen.

Zsolt Kükedi, EESC-lid, Hongarije