«Freedom is just another word for nothing left to lose...» (Ελευθερία σημαίνει απλά "δεν έχω τίποτα να χάσω...") — λένε οι στίχοι ενός πολύ δημοφιλούς τραγουδιού που έγραψε ο Kris Kristofferson το 1969 και ερμηνεύθηκε από πολλούς τραγουδιστές, από την Janis Joplin έως τον Kenny Rogers. Ωστόσο, όσον αφορά την ελευθερία μας στην Ευρώπη σήμερα, σε αντίθεση με το τραγούδι «Me and Bobby McGee», έχουμε πολλά να χάσουμε εάν δεν την υπερασπιστούμε. Ιδίως στην Ουγγαρία.

Οι άνθρωποι συνηθίζουν πολύ γρήγορα καθετί καλό. Δεν σταματούν για να εκτιμήσουν ελευθερίες όπως η ελευθερία μετακινήσεων, η ελευθερία του Τύπου, η ελευθερία της απασχόλησης ή η ελευθερία της εκπαίδευσης σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι άνθρωποι της γενιάς μου (γεννήθηκα στα τέλη της δεκαετίας του ‘50, όταν η Ουγγαρία ανήκε ακόμη στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας) θυμούνται τον μακρύ δρόμο που οδήγησε στη σημερινή ελευθερία, από την πτώση του τείχους του Βερολίνου έως την προσχώρηση της Ουγγαρίας στην ΕΕ, την οικογένεια των ελεύθερων εθνών, το 2004. Χρειάστηκαν δεκατέσσερα χρόνια από την πτώση του κομμουνισμού μέχρι να μπορέσει η χώρα μας να προσχωρήσει στην ΕΕ, μαζί με την Τσεχία, τη Σλοβακία και την Πολωνία. Κατά την άποψή μου, σήμερα έχουμε μεν ήδη διανύσει άλλα δεκατέσσερα και πλέον χρόνια, η Ουγγαρία όμως οπισθοδρομεί αργά και μένει πίσω, ξεκινώντας από την πρωτοπορία των πολιτικών ελευθεριών και της ελευθερίας του Τύπου στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 έως τον σημερινό λαϊκισμό, την αυταρχικότητα και τη συνταγματική δικτατορία, κάτι που αποτελεί από μόνο του αντίφαση.

Η κυβέρνηση στη Βουδαπέστη έχει κηρύξει σχεδόν ανοιχτά τον πόλεμο κατά των κοινών ευρωπαϊκών αξιών: κατά το αφήγημά της οι «Βρυξέλλες» είναι εχθρός, ο διάβολος προσωποποιημένος. Αυτό συνεχίζεται εδώ και σχεδόν 14 χρόνια και καταδεικνύει τη δυσκολία υποστήριξης κάθε φιλοευρωπαϊκής εκστρατείας, είτε από την αντιπολίτευση (ή ό,τι απομένει από αυτήν) είτε από την κοινωνία των πολιτών και τις ΜΚΟ (ή ό,τι απομένει και από αυτές). Ωστόσο, δεν υποχωρούμε, δεν απαρνούμαστε τις ευρωπαϊκές αξίες, απλώς και μόνο επειδή ορισμένοι Ούγγροι πολιτικοί αποφάσισαν να παίξουν σκοπούς που συνέθεσαν άλλοι, ενδεχομένως το Κρεμλίνο.

Πρόσφατες δημοσκοπήσεις στην Ουγγαρία εξακολουθούν να δείχνουν ότι σχεδόν το 68-70 % του πληθυσμού σε ηλικία ψήφου στηρίζει και απολαμβάνει τα οφέλη που συνεπάγονται η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι κοινές ευρωπαϊκές αξίες. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν είναι έτοιμοι να πάνε σύσσωμοι στις κάλπες στις 9 Ιουνίου 2024. Στην Ουγγαρία, οι ευρωεκλογές διεξάγονται την ίδια ημέρα με τις δημοτικές εκλογές και, δεδομένης της εντεινόμενης δυσαρέσκειας στη χώρα, οι προοπτικές δεν είναι κακές. Η ψήφος διαμαρτυρίας κατά των πολιτικών της κυβέρνησης θα αποτελέσει ταυτόχρονα ψήφο υπέρ της Ευρώπης.

Ο Mihály Hardy είναι Ούγγρος δημοσιογράφος, αρχισυντάκτης του Klubrádió