Coraz więcej Europejczyków obawia się, że nie będzie w stanie znaleźć przyzwoitego zakwaterowania po dostępnych cenach. To z kolei niesie ze sobą ryzyko nieodpowiednich warunków mieszkaniowych, presji finansowej, braku bezpieczeństwa mieszkaniowego, a nawet bezdomności. Niedobór przystępnych cenowo mieszkań może wpływać na zdrowie i dobrostan ludzi, prowadzić do nierównych warunków życia i braku równych możliwości oraz powodować koszty dla opieki zdrowotnej, jak również niższą wydajność i szkody dla środowiska.

Uczestnicy niedawnej konferencji zorganizowanej przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) w Brukseli wyraźnie ostrzegli, że kryzys mieszkaniowy w Europie pogłębia się, co pociąga za sobą szereg skutków ubocznych.

Według niedawnego badania Eurofound kryzys mieszkaniowy dotyka w szczególności ludzi młodych, uniemożliwiając im opuszczenie domu rodzinnego. Wiek, w którym co najmniej 50 % osób w UE mieszkało poza domem rodzicielskim, wzrósł z 26 do 28 lat w latach 2007–2019. W okresie 2010–2019 Hiszpania, Chorwacja, Włochy, Cypr, Belgia, Grecja i Irlandia doświadczyły największego wzrostu liczby osób w wieku 25–34 lat mieszkających z rodzicami.

Na przestrzeni lat EKES starał się zwrócić uwagę w całej UE na kwestie mieszkaniowe. W 2020 r. Komitet przyjął opinię „Powszechny dostęp do godziwego, zrównoważonego i przystępnego cenowo mieszkalnictwa w perspektywie długoterminowej”, sporządzoną przez członków Raymonda Hencksa i Andrása Edelényiego oraz wezwał do opracowania europejskiego planu działania na rzecz mieszkalnictwa.

EKES ma nadzieję, że zalecenia z konferencji nadadzą tej debacie impuls polityczny i skłonią Parlament Europejski i Komisję do uwzględnienia kryzysu mieszkaniowego w UE w nowej kadencji 2024–2029. Unia Europejska musi połączyć zasoby, aby przeciwdziałać niedoborowi przyzwoitych i przystępnych cenowo mieszkań. (mp)