της Ομάδας των Εργαζομένων της ΕΟΚΕ

Οι αμυντικές και οι κοινωνικές δαπάνες πρέπει να συμβαδίζουν — το κράτος πρόνοιας δεν πρέπει να θυσιαστεί για την ενίσχυση των αμυντικών δαπανών. Το ισχυρό κράτος πρόνοιας παραμένει βασικό εργαλείο ανάσχεσης των φιλοδοξιών των ακροδεξιών κομμάτων να αναπαραγάγουν ρωσικού τύπου απολυταρχίες στην ΕΕ.

Με την έναρξη του τέταρτου χρόνου του πολέμου στην Ουκρανία, τα αιτήματα για αύξηση των αμυντικών δαπανών πολλαπλασιάζονται, ιδίως μετά την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στις ΗΠΑ. Η προστασία των ευρωπαϊκών χωρών δεν φαίνεται να είναι πλέον εγγυημένη. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε έναυσμα για την υπέρβαση πολλών ταμπού, όχι μόνο όσον αφορά τις συζητήσεις για στρατιωτικά θέματα σε επίπεδο ΕΕ, αλλά και όσον αφορά την αύξηση του χρέους.

Ωστόσο, σύμφωνα με ορισμένες από αυτές τις απόψεις, η άμυνα είναι απολύτως ασύμβατη με το κράτος πρόνοιας, σαν να οφειλόταν η ισχύς του αμερικανικού στρατού στην έλλειψη κατάλληλης κοινωνικής προστασίας στις ΗΠΑ ή σαν να ήταν οι αποδυναμωμένοι στρατοί μας αποτέλεσμα των συντάξεων και της κοινωνικής ασφάλισης.

Η Ομάδα των Εργαζομένων επιθυμεί να επισημάνει δύο ζητήματα:

• Η ΕΕ στο σύνολό της είναι δεύτερη παγκοσμίως όσον αφορά το ύψος των στρατιωτικών δαπανών. Αν και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να απαιτούνται κοινές ή επιπλέον δαπάνες, αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι συντονισμό και κοινά προγράμματα για τη διασφάλιση στρατηγικής αυτονομίας. Το ζητούμενο είναι οι αμυντικές μας δυνατότητες, όχι ο παγκόσμιος ανταγωνισμός με τις ΗΠΑ.
• Το κράτος πρόνοιας που λειτουργεί εύρυθμα, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες για την καταπολέμηση της φτώχειας και των ανισοτήτων, είναι καίριας σημασίας για την αποτροπή της κατάληψης της εξουσίας από την ακροδεξιά σε πολλά κράτη μέλη. Τα εν λόγω ακροδεξιά κόμματα, τα οποία βρίσκονται σε ανοδική πορεία, δεν ενδιαφέρονται για τη δημοκρατία, είναι ανοιχτά εχθρικά προς τις περισσότερες αξίες μας, φιλοδοξούν να αναπαραγάγουν την απολυταρχία του Κρεμλίνου στα κράτη μέλη και, αν έρθουν στην εξουσία, θα κάνουν τα πάντα για να μην υπάρξει συντονισμένη αμυντική πολιτική.

Ως εκ τούτου, τα κράτη μέλη πρέπει να θεωρούν τις επενδύσεις στην άμυνα και την κοινωνία αλληλοενισχυόμενες, καθώς οι μεν αποτελούν προϋπόθεση για τις δε και τούμπαλιν.