Pytanie EKES-u: Jakie nowe elementy pragnie wprowadzić Komitet w swojej opinii dotyczącej prawa do naprawy?

Thierry Libaert: Możliwość naprawy produktów jest zagadnieniem uosabiającym pracę naszego Komitetu, z dwóch powodów.

Po pierwsze, ponieważ wpisuje się ona w obecną od dłuższego czasu tendencję związaną z ochroną konsumenta, zwłaszcza na rzecz zrównoważonych produktów i przeciwko wprowadzającym w błąd twierdzeniom dotyczącym ekologiczności. Po drugie, ponieważ w przypadku tego rodzaju zagadnień prawie zawsze udaje nam się osiągnąć ogromną większość w głosowaniach na sesji plenarnej.

Opinia w sprawie prawa do naprawy, którą przygotowałem ze współsprawozdawczynią Emilie Prouzet, uwidacznia jeszcze bliższe powiązania między sprawami związanymi z konsumentami a kwestiami ochrony środowiska. Naprawione produkty wymagają wydobycia mniejszej ilości surowców – zwłaszcza surowców krytycznych – oraz, przede wszystkim, mniejszej liczby składowisk odpadów w okresie, kiedy odpady sektora elektrycznego i elektronicznego szacuje się na 7,4 mln ton rocznie.

Choć w naszej opinii popieramy wniosek Komisji, to wzywamy ją do poczynienia dalszych kroków, by prawo do naprawy nie istniało tylko w teorii. Chodzi o zakaz pewnych praktyk mających na celu zapobieganie naprawie (takich jak serializacja), wspieranie produktów odnowionych i drukowania przestrzennego oraz oferowanie skutecznego wsparcia podmiotom zajmującym się naprawami, na przykład w zakresie ich szkolenia. Konieczne będzie również podniesienie świadomości konsumentów, z których wielu straciło odruch naprawiania swoich przedmiotów zamiast ich zastępowania. Działania w tej dziedzinie muszą mieć charakter holistyczny i angażować wszystkie zainteresowane strony.