Hydrogen – infrastructure, development needs, financing, use and limits

Wodór – infrastruktura, potrzeby rozwojowe, finansowanie, zastosowanie i ograniczenia

Główne punkty

EKES:

• dostrzega, że szybkie wprowadzenie odnawialnego i niskoemisyjnego wodoru ma duże znaczenie dla przyszłego systemu energetycznego, a także dla dobrobytu gospodarczego i społecznego UE. Jednak wykorzystanie wodoru musi w pierwszej kolejności być ukierunkowane na sektory, które trudno jest zelektryfikować, oraz na magazynowanie energii;
• podkreśla, że przede wszystkim wodór odnawialny, o którym mowa w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2023/1184, powinien kwalifikować się do finansowania publicznego. Jednak zwłaszcza na etapie przejściowym konieczne będzie wykorzystywanie innych form odnawialnego i niskoemisyjnego wodoru;
• wskazuje że, systemy certyfikacji muszą zapewniać spełnienie nie tylko kryteriów ekologicznych, ale także standardów społecznych. Musi to obejmować sprawiedliwe i bezpieczne warunki pracy oraz przestrzeganie praw pracowniczych, socjalnych i związkowych;
• zdaje sobie sprawę ze znaczenia infrastruktury gazociągowej dla szybkiego rozwoju wykorzystywania wodoru. W tym celu ważne będzie skuteczne przydzielanie dostępnych środków. Będzie to wymagało inteligentnego i zintegrowanego planowania oraz systemu regulacyjnego umożliwiającego niezbędne inwestycje a jednocześnie sprzyjającego zrównoważeniu środowiskowemu całego systemu energetycznego i ochronie użytkowników sieci;
• podkreśla, że pracownicy będą musieli przejść odpowiednie szkolenia i trzeba będzie zadbać o zatrzymanie pracowników poprzez zapewnienie dobrych warunków pracy. Powinno to umożliwić operatorom sieci gazowych eksploatację sieci wodorowych i wytworzenie synergii;
• wskazuje na potrzebę unikania skrośnego subsydiowania sieci wodorowych przez użytkowników sieci gazowych,  co jest tym ważniejsze, że przyszli użytkownicy infrastruktury sieci wodorowej różnią się od obecnych użytkowników sieci gazowych. Ważne jest, aby stosować zasadę „użytkownik płaci” i zadbać o to, by infrastruktura wodorowa była finansowana przede wszystkim przez jej użytkowników. W szczególności na wczesnych etapach rozwoju finansowanie rządowe mogłoby uzupełniać finansowanie za pomocą taryf sieciowych oparte na zasadzie „użytkownik płaci”.