Door Emilie Prouzet

Het EESC stelt vast dat de disfuncties van de eengemaakte markt rechtstreeks gevolgen hebben voor de kosten van levensonderhoud en betreurt dat de situatie verslechtert. De kosten van levensonderhoud zijn meer dan ooit de belangrijkste zorg van onze medeburgers, vooral van jongeren. Het zwaarst getroffen zijn de 94,6 miljoen Europeanen die met armoede of sociale uitsluiting worden bedreigd.

Het IMF schat dat niet-tarifaire belemmeringen binnen de EU gelijk staan aan douanerechten van ongeveer 44 % voor goederen, wat drie keer zo hoog is als de belemmeringen tussen de Amerikaanse staten, om de thans vaak gehoorde vergelijking aan te halen. Voor de dienstenmarkt is dit zelfs 110 %!

Veel sectoren worden hierdoor getroffen – voedsel, huisvesting, energie, gezondheidszorg, onderwijs – en er zijn verschillende Europese initiatieven op touw gezet. We moeten allemaal een extra inspanning leveren: lidstaten, particuliere marktdeelnemers en de Europese Commissie, als hoedster van de Verdragen. Ik zal nu ingaan op drie van de belangrijkste aanbevelingen in ons verslag.

Ten eerste moeten we dringend iets doen aan de territoriale leveringsbeperkingen en de nationale versnippering door particuliere marktdeelnemers, die de mededinging beperken en de prijzen voor consumenten opdrijven. Veertien miljard dollar: dat zijn de extra kosten die consumenten jaarlijks kwijt zijn, volgens een onderzoek van het GCO uit 2020. Rekening houdend met de inflatie is het logisch dat hun belangrijkste doel thans de verbetering van de eengemaakte markt is. De Commissie werkt hier voornamelijk aan via de taskforce voor de handhaving van de eengemaakte markt (SMET). Hoewel het een complex probleem is, zijn er al diverse voorstellen gedaan. We willen deze nader onderzoeken om snel vooruitgang te boeken op dit gebied.

We stellen ook voor de procedures tegen nationale regels die inbreuk maken op het EU-recht te versnellen. en de mogelijkheid te onderzoeken van voorlopige bevelen tegen duidelijke schendingen van EU-regels. We mogen niet toestaan dat er nieuwe belemmeringen worden opgeworpen. Het protectionisme van sommige lidstaten heeft rechtstreekse gevolgen. Wat te denken van medicijnen die verlopen voordat ze kunnen worden doorgestuurd naar gebieden waar ze nodig zijn?

Tot slot moeten we streven naar een evenwichtige aanpak, waarbij tegelijkertijd wordt ingezet op het voorkomen van de uitholling van hoge normen op het gebied van duurzaamheid, welzijn en arbeidsbescherming, het terugdringen van onnodige administratieve lasten en het vergemakkelijken van grensoverschrijdende handel, om een eerlijke en concurrerende eengemaakte markt te bevorderen.