De langverwachte actualisering van de EU-geneesmiddelenwetgeving kan voordelig zijn voor de Europeanen, maar de strategische autonomie verdient meer aandacht.

Het EESC is voorstander van de voorgestelde herziening van de geneesmiddelenwetgeving, maar vindt dat bredere sociale en geopolitieke overwegingen meer aandacht moeten krijgen. Bovendien moet ervoor gezorgd worden dat de sector concurrerend blijft en investeringen aantrekt.

“We moeten strategisch autonoom worden en daarvoor hebben we voorzieningszekerheid nodig. Er moeten administratieve en financiële prikkels komen”, aldus Martin Schaffenrath, rapporteur van het EESC-advies over het Commissievoorstel. “Wat we in deze sector nodig hebben, zijn investeringen en duurzame steun. En we moeten de productie weer naar Europa halen.”

De farmaceutische industrie is een belangrijke economische speler in de EU. Er werken 840 000 mensen rechtstreeks in de sector en nog eens drie keer zoveel in aanverwante sectoren. In 2021 heeft de farmaceutische industrie 41 miljard EUR geïnvesteerd in onderzoek en innovatie. Uit het advies blijkt duidelijk dat de langetermijnaanpak van de Europese Unie moet bestaan uit steun voor de sector als pijler van de hightecheconomie van de EU.

Om de afhankelijkheid van andere landen te verminderen, steunt het EESC het idee om Europese geneesmiddelenproducenten stimulansen te bieden en pleit het ervoor om de productie uit derde landen terug naar de EU te halen. Het is ook voorstander van de oprichting van een Europese reserve voor onvoorziene uitgaven voor geneesmiddelen van strategisch belang. Het EESC onderstreept het belang van een billijke strategische autonomie en beveelt aan om de gezamenlijke aankoop van geneesmiddelen in de EU uit te breiden. Het verwijst daarbij naar de aankoop van COVID-19-vaccins, die een succes was.

In het advies wordt benadrukt dat deze herziening van de wetgeving maatschappelijk relevant is en wordt voorgesteld om een speciaal EU-fonds voor zeldzame ziekten op te richten. Dat zou alle Europese patiënten toegang tot behandeling garanderen en ongelijkheden in de gezondheidszorg tussen de lidstaten wegwerken, vooral wanneer de wettelijke ziektekostenverzekering niet de volledige kosten van de behandeling dekt. (dm)