Naszą niespodziewaną gościnią jest dr Alexandra Borchardt, która była główną prelegentką na seminarium EKES-u „Łącząc UE” w 2024 r. Jako główna autorka EBU News Report 2024 na temat wpływu sztucznej inteligencji na dziennikarstwo analizuje perspektywy odpowiedzialnego dziennikarstwa w związku z gwałtownym rozwojem generatywnej sztucznej inteligencji. Podczas gdy niektórzy w branży medialnej zachłysnęli się już obietnicami generatywnej sztucznej inteligencji, korzystanie z niej niesie ze sobą znaczne ryzyko, ale także otwiera duże możliwości.
Naszą niespodziewaną gościnią jest dr Alexandra Borchardt, która była główną prelegentką na seminarium EKES-u „Łącząc UE” w 2024 r. Jako główna autorka EBU News Report 2024 na temat wpływu sztucznej inteligencji na dziennikarstwo analizuje perspektywy odpowiedzialnego dziennikarstwa w związku z gwałtownym rozwojem generatywnej sztucznej inteligencji. Podczas gdy niektórzy w branży medialnej zachłysnęli się już obietnicami generatywnej sztucznej inteligencji, korzystanie z niej niesie ze sobą znaczne ryzyko, ale także otwiera duże możliwości.
Dr Borchardt to doświadczona dziennikarka, niezależna doradczyni, nauczycielka akademicka i analityczka mediów z ponad 25-letnim doświadczeniem w branży prasowej, z których 15 spędziła na stanowiskach kierowniczych. W ciągu ostatnich pięciu lat, jako mentorka, wspierała 26 europejskich wydawców w transformacji cyfrowej w programie Table Stakes Europe będącym inicjatywą globalnej organizacji zrzeszającej wydawców – World Association of News Publishers (WAN-IFRA). Jej teksty można znaleźć tutaj.
W rubryce „W punkt” sprawozdawca opinii EKES-u „Opracowanie europejskiej inicjatywy przewodniej w dziedzinie zdrowia” Alain Coheur zaleca, by kwestie zdrowotne stały się priorytetowym tematem dla przyszłej Komisji Europejskiej. Podkreśla jednoczący charakter europejskiej inicjatywy przewodniej na rzecz zdrowia, w której europejska solidarność powinna wyrazić się poprzez wzmocnienie systemów opieki zdrowotnej i ochronę UE przed przyszłymi kryzysami.
W rubryce „W punkt” sprawozdawca opinii EKES-u „Opracowanie europejskiej inicjatywy przewodniej w dziedzinie zdrowia” Alain Coheur zaleca, by kwestie zdrowotne stały się priorytetowym tematem dla przyszłej Komisji Europejskiej. Podkreśla jednoczący charakter europejskiej inicjatywy przewodniej na rzecz zdrowia, w której europejska solidarność powinna wyrazić się poprzez wzmocnienie systemów opieki zdrowotnej i ochronę UE przed przyszłymi kryzysami.
Grupa ad hoc EKES-u ds. europejskiej inicjatywy obywatelskiej (EIO) przeprowadziła 4 października w Zagrzebiu debatę nt. „Europejska inicjatywa obywatelska – aktualna sytuacja w Chorwacji”. Debata miała być dla członkiń i członków grupy ad hoc okazją do nawiązania kontaktów z lokalnymi zainteresowanymi stronami w celu omówienia ich doświadczeń, poglądów i pomysłów. Uczestnicy skupili się zwłaszcza na widoczności europejskiej inicjatywy obywatelskiej (EIO) oraz świadomości na jej temat w Chorwacji, a także na wyciągniętych wnioskach i najlepszych wskazanych dotychczas praktykach. EIO jest narzędziem, które umożliwia obywatelom Unii Europejskiej wywieranie bezpośredniego wpływu na politykę UE poprzez proponowanie nowych przepisów.
Grupa ad hoc EKES-u ds. europejskiej inicjatywy obywatelskiej (EIO) przeprowadziła 4 października w Zagrzebiu debatę nt. „Europejska inicjatywa obywatelska – aktualna sytuacja w Chorwacji”. Debata miała być dla członkiń i członków grupy ad hoc okazją do nawiązania kontaktów z lokalnymi zainteresowanymi stronami w celu omówienia ich doświadczeń, poglądów i pomysłów. Uczestnicy skupili się zwłaszcza na widoczności europejskiej inicjatywy obywatelskiej (EIO) oraz świadomości na jej temat w Chorwacji, a także na wyciągniętych wnioskach i najlepszych wskazanych dotychczas praktykach. EIO jest narzędziem, które umożliwia obywatelom Unii Europejskiej wywieranie bezpośredniego wpływu na politykę UE poprzez proponowanie nowych przepisów.
Debata w Zagrzebiu nt. „Europejska inicjatywa obywatelska – aktualna sytuacja w Chorwacji” była pierwszym tego rodzaju wydarzeniem zorganizowanym przez grupę ad hoc poza Brukselą. Na spotkaniu zorganizowanym przez Chorwacką Izbę Rzemieślniczą (Hrvatska Obrtnička Komora) członkinie i członkowie grupy ad hoc EKES-u mieli przyjemność gościć Margaretę Mađerić, sekretarz stanu w chorwackim Ministerstwie Pracy, Dino Zorića z Ministerstwa Sprawiedliwości, przedstawicieli Komisji Europejskiej oraz forum europejskiej inicjatywy obywatelskiej, licznych uczestników reprezentujących punkty EUROPE DIRECT, uczelnie, władze lokalne oraz krajowe rady społeczno-gospodarcze, a także ambasadorów EIO, organizatorów EIO, studentów szkół wyższych i inne zainteresowane strony EIO.
Po debacie, po południu odbyło się zwykłe posiedzenie grupy ad hoc ds. EIO. Zorganizowano również spacer po centrum Zagrzebia, podczas którego członkowie grupy ad hoc wdawali się w bezpośrednią rozmowę z Chorwatami i rozdawali popularny „Europejski paszport demokracji”.
W programie prac na lata 2023–2025 grupa ad hoc postawiła sobie za cel dalsze zwiększenie aktywnego udziału EKES-u w procesie europejskiej inicjatywy obywatelskiej. Planuje organizować kolejne spotkania poza Brukselą, gdyż jest to dobra okazja do debaty z lokalnymi zainteresowanymi stronami EIO i do bliższego zaznajomienia z nią podmiotów na szczeblu krajowym i lokalnym.
Grupa ad hoc ds. EIO, na której czele stoi obecnie członkini EKES-u Violeta Jelić, powstała w 2013 r., by zapewnić wytyczne polityczne w sprawie EIO oraz monitorować rozwój sytuacji w tej dziedzinie.
Europejska inicjatywa obywatelska została wprowadzona w traktacie lizbońskim i weszła w życie w 2012 r. jako pierwszy instrument demokracji uczestniczącej na szczeblu ponadnarodowym. Umożliwia co najmniej milionowi obywateli UE z przynajmniej siedmiu państw członkowskich zwrócenie się do Komisji Europejskiej o zaproponowanie przepisów, co jest najbliższym odpowiednikiem obywatelskiej inicjatywy ustawodawczej.
Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) od samego początku odgrywa bardzo czynną rolę w rozwijaniu i propagowaniu europejskiej inicjatywy obywatelskiej. (ep)
W dniach 2–4 października Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) i Komitet Regionów (KR) wspólnie zorganizowały Europejski Miesiąc Cyberbezpieczeństwa w Brukseli. Wydarzenie zgromadziło czołowych prelegentów wywodzących się z unijnych instytucji, rządów regionalnych i społeczeństwa obywatelskiego, którzy zastanawiali się, jak stawić czoła wyzwaniom szybko zmieniającej się cyfrowej rzeczywistości.
W dniach 2–4 października Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) i Komitet Regionów (KR) wspólnie zorganizowały Europejski Miesiąc Cyberbezpieczeństwa w Brukseli. Wydarzenie zgromadziło czołowych prelegentów wywodzących się z unijnych instytucji, rządów regionalnych i społeczeństwa obywatelskiego, którzy zastanawiali się, jak stawić czoła wyzwaniom szybko zmieniającej się cyfrowej rzeczywistości.
12. edycja Europejskiego Miesiąca Cyberbezpieczeństwa skupiła się na rosnącym zagrożeniu ze strony inżynierii społecznej, która wykorzystuje zachowanie ludzi do uzyskiwania nieuprawnionego dostępu do informacji i usług, co narusza bezpieczeństwo.
Główne wnioski z tegorocznego wydarzenia:
nowe rozporządzenie w sprawie cyberbezpieczeństwa ustanawia wspólny poziom odniesienia dla instytucji UE i państw członkowskich,
regularne oceny ryzyka są bardzo ważne dla określenia wspólnych podatności i nadania priorytetu strategiom ograniczającym ryzyko,
pojawiające się zagrożenia – na przykład ataki oparte na sztucznej inteligencji i obliczenia kwantowe – wymagają innowacyjnych środków przeciwdziałania,
władze regionalne odgrywają zasadniczą rolę we wspieraniu podmiotów lokalnych dzięki dzieleniu się wiedzą oraz zapewnianiu pomocy technicznej i dostosowanych do potrzeb programów szkoleniowych,
nasilają się napędzane sztuczną inteligencją ataki wykorzystujące inżynierię społeczną, a przeciwdziałanie im wymaga wieloaspektowego i opartego na współpracy podejścia.
Na seminarium EKES-u „Łącząc UE” 2024 poświęconemu dziennikarstwu przedstawiono między innymi inicjatywę im. Hannah Arendt. Ta sieć organizacji społeczeństwa obywatelskiego wspiera i chroni dziennikarzy, którzy pracują pod ogromną presją i zmagają się z cenzurą, nękaniem oraz prześladowaniem. Jest to program ochrony finansowany przez niemiecki rząd federalny, który zapewnia wszelkie formy cennej pomocy dziennikarzom na całym świecie – od Afganistanu i Sudanu po Rosję i Ukrainę – czy to w ich krajach ojczystych, czy też na wygnaniu.
Na seminarium EKES-u „Łącząc UE” 2024 poświęconemu dziennikarstwu przedstawiono między innymi inicjatywę im. Hannah Arendt. Ta sieć organizacji społeczeństwa obywatelskiego wspiera i chroni dziennikarzy, którzy pracują pod ogromną presją i zmagają się z cenzurą, nękaniem oraz prześladowaniem. Jest to program ochrony finansowany przez niemiecki rząd federalny, który zapewnia wszelkie formy cennej pomocy dziennikarzom na całym świecie – od Afganistanu i Sudanu po Rosję i Ukrainę – czy to w ich krajach ojczystych, czy też na wygnaniu.
Wraz z uciszaniem krytycznych głosów, więzieniem dziennikarzy i zamykaniem całych mediów społeczeństwo traci dostęp do niezależnych informacji. Niemniej takie informacje są niezbędne, by można było wyrobić sobie niezależną opinię, a demokracja mogła sprawnie funkcjonować.
Dwa lata po zainicjowaniu przez niemiecki rząd federalny inicjatywy im. Hannah Arendt powody do zaniepokojenia są jeszcze większe niż wcześniej. Z najnowszego światowego rankingu wolności prasy opracowanego przez Reporterów bez Granic (RBG) wynika, że na całym świecie pogorszyły się warunki dla pracowników mediów. Liczba krajów mieszczących się w najniższej kategorii (w której sytuacja została uznana za „bardzo poważną”) wzrosła do 36, co zdarza się po raz pierwszy w tym dziesięcioleciu. Dziennikarze z wielu krajów należących do tej kategorii, w tym z Rosji, Afganistanu i Sudanu, otrzymują wsparcie w ramach szeregu projektów realizowanych przez organizacje partnerskie inicjatywy im. Hannah Arendt.
Dzięki tej inicjatywie – programowi ochrony finansowanemu przez niemieckie federalne ministerstwo spraw zagranicznych oraz pełnomocnika rządu federalnego ds. kultury i mediów – pracownicy mediów mogą korzystać z wielu form wsparcia w kraju pochodzenia lub na wygnaniu. Czasami pomoc może nadejść nawet wtedy, gdy na pierwszy rzut oka wydaje się niemożliwa. Na przykład w ramach jednego z projektów dziennikarki w Afganistanie otrzymują następujące wsparcie: szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, stypendia i opiekę mentorską w języku ojczystym. Szczególnie dużo kobiet straciło pracę w mediach od czasu przejęcia władzy przez talibów w 2021 r., co oznacza, że w radiu czy też telewizji nie ma prawie w ogóle kobiet. Od tego czasu cały sektor gwałtownie się skurczył.
Rosyjscy i sudańscy pracownicy mediów mogą korzystać z inicjatywy im. Hannah Arendt w krajach sąsiadujących. Utworzono specjalne centra prowadzone lub wspierane przez partnerów inicjatywy, które służą za punkty kontaktowe dla pracowników mediów na uchodźstwie. Exile Media Hubs oraz Casa para el Periodismo Libre (dla dziennikarzy, którzy byli zmuszeni opuścić swój kraj) w Ameryce Środkowej to również schronienia, które oferują pomoc psychologiczną oraz porady prawne. Zapewniają ponadto dalsze szkolenia pracownikom mediów prześladowanym z różnych powodów w swoim kraju, a także i umożliwiają im nawiązywanie kontaktów.
Kolejnym przedsięwzięciem realizowanym w ramach inicjatywy im. Hannah Arendt jest odbudowa trwałych struktur redakcyjnych na uchodźstwie. Chodzi o to, by mieszkańcy krajów totalitarnych, z których pochodzą dziennikarze, nadal otrzymywali niezależne informacje.
Wsparcie uzyskują nie tylko dziennikarze z Afganistanu, Rosji i Sudanu. Inicjatywa obejmuje swym zasięgiem zasadniczo cały świat i może być elastycznie dopasowywana do pogarszającej się sytuacji w zakresie bezpieczeństwa. Obecnie centra przychodzą na ratunek głównie pracownikom mediów z Białorusi, Ameryki Środkowej, Mjanmy, Afryki Północnej oraz Ukrainy. Ukraina jest szczególnym przypadkiem, ponieważ celem projektu jest zapewnienie dalszych doniesień wojennych. Wymaga to pomocy materialnej i technicznej, a także specjalnych szkoleń i ubezpieczeń dla osób na pierwszej linii frontu.
Partnerami inicjatywy im. Hannah Arendt są cztery organizacje społeczeństwa obywatelskiego: DW Akademie, Europejski Fundusz na rzecz Dziennikarzy na Uchodźstwie (JX-Fund), Media in Cooperation and Transition (MiCT) oraz Europejskie Centrum Wolności Prasy i Mediów (ECPMF). Uczestnicy programu są zobowiązani do zachowania niezależności od kontroli państwa oraz neutralności państwowej. Finansowanie przyznawane jest wyłącznie na podstawie obiektywnych kryteriów przez niezależne jury wolne od wpływu państwa.
Inicjatywa im. Hannah Arendt to sieć chroniąca dziennikarzy i media na całym świecie. Powstała w 2022 r. z inicjatywy niemieckiego federalnego ministerstwa spraw zagranicznych oraz pełnomocnika rządu federalnego ds. kultury i mediów, którzy zapewniają jej finansowanie.
Komisja Europejska ogłosiła 23 września 2024 r. zwycięzców trzeciej nagrody ekologicznej UE. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) wybrał i nagrodził laureatów w trzech głównych kategoriach: dla najlepszego MŚP przetwarzającego żywność ekologiczną, najlepszego ekologicznego detalisty żywnościowego oraz najlepszej restauracji ekologicznej.
Komisja Europejska ogłosiła 23 września 2024 r. zwycięzców trzeciej nagrody ekologicznej UE. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) wybrał i nagrodził laureatów w trzech głównych kategoriach: dla najlepszego MŚP przetwarzającego żywność ekologiczną, najlepszego ekologicznego detalisty żywnościowego oraz najlepszej restauracji ekologicznej.
Konkurs wygrali:
najlepsze MŚP przetwarzające żywność ekologiczną: Gino Girolomoni Cooperativa Agricola (Włochy) – spółdzielnia produkująca ekologiczny makaron w regionie Marche z wykorzystaniem energii odnawialnej, wspierająca ponad trzystu lokalnych rolników,
najlepszy ekologiczny detalista żywnościowy: SAiFRESC (Hiszpania) – rolnicy kierujący produkcją 70 odmian ekologicznych owoców i warzyw na 30 ha ekologicznych użytków rolnych, która przyczynia się do popularyzacji gospodarki o obiegu zamkniętym i organizacji warsztatów edukacyjnych,
najlepsza restauracja ekologiczna / najlepszy ekologiczny dostawca usług gastronomicznych: Kalf & Hansen (Szwecja) – sieć restauracji specjalizująca się w całkowicie ekologicznych i sezonowych potrawach kuchni skandynawskiej, która słynie ze zrównoważonego środowiskowo wyboru dostawców oraz z silnych więzi z producentami lokalnymi.
Peter Schmidt, przewodniczący Sekcji Rolnictwa, Rozwoju Wsi i Środowiska Naturalnego (NAT) w EKES-ie, pochwalił laureatów i zauważył, że nagrody są przyznawane za innowacyjność i doskonałość w sektorze ekologicznym UE. Podkreślił, że zwiększenie dostępności i przystępności cenowej produktów ekologicznych jest niezbędne dla wzrostu sektora i osiągnięcia celu UE, którym jest przeznaczenie 25% powierzchni użytków rolnych na rolnictwo ekologiczne do 2030 r. Rozwiązywanie problemów społecznych za pomocą polityki rolnej jest jednak błędem.Dzięki polityce społecznej europejscy obywatele muszą mieć możliwość nabywania produktów ekologicznych – dodał.
Nagrody ekologiczne UE wpisują się w szerszą inicjatywę Dnia Rolnictwa Ekologicznego w UE, którą podjęto w 2021 r., by uwypuklić korzyści płynące z rolnictwa ekologicznego. Rolnictwo ekologiczne, które wspiera wspólna polityka rolna UE, znacznie się rozwinęło: z 5,9% gruntów rolnych w UE w 2012 r. do 10,5% w 2022 r., a sprzedaż detaliczna sięgnęła w 2022 r. 45 mld EUR. Pomimo wyzwań gospodarczych UE jest po Stanach Zjednoczonych drugim co do wielkości rynkiem produktów ekologicznych na świecie. (ks)
Stefano Mallia, przewodniczący Grupy Pracodawców w EKES-ie
W sprawozdaniu Maria Draghiego ponownie zwrócono uwagę na pilną potrzebę podjęcia wyzwań gospodarczych w Europie. Sprawozdania Enrica Letty i Maria Draghiego to dzwonki alarmowe: znajdujemy się w kluczowym momencie dla Europy i nie możemy sobie pozwolić na samozadowolenie.
Stefano Mallia, przewodniczący Grupy Pracodawców w EKES-ie
W sprawozdaniu Maria Draghiego ponownie zwrócono uwagę na pilną potrzebę podjęcia wyzwań gospodarczych w Europie. Sprawozdania Enrica Letty i Maria Draghiego to dzwonki alarmowe: znajdujemy się w kluczowym momencie dla Europy i nie możemy sobie pozwolić na samozadowolenie.
Stawka jest wyższa niż kiedykolwiek wcześniej: przez ostatnie dwadzieścia lat wzrost gospodarczy Europy był powolniejszy niż Stanów Zjednoczonych, a jednocześnie szybko doganiały nas Chiny. W latach 2002–2023 luka w poziomie PKB między UE a USA (w cenach z 2015 r.) zwiększyła się z nieco ponad 15% do niepokojącego poziomu 30%. Porównanie wypada jeszcze gorzej w wypadku parytetu siły nabywczej: różnica wzrosła z 12% aż do 34%.
Jednym z największych wyzwań jest otoczenie regulacyjne w Europie. Liczby mówią same za siebie: w latach 2019–2024 UE przyjęła ok. 13 tys. aktów legislacyjnych wobec ok. 3,5 tys. w USA.
To przeciążenie regulacyjne pociągnęło za sobą znaczne koszty przestrzegania przepisów dla przedsiębiorstw, zmniejszając zasoby przeznaczone na innowacje i poprawę wyników. Ponadto wywołało niepokojącą tendencję do przenoszenia przedsiębiorstw poza UE – w latach 2008–2021 Unię opuściło 30% europejskich „jednorożców”.
Jak podkreśla Mario Draghi, same inwestycje nie będą motorem rozwoju Europy. Chodzi o to, by reformy doprowadziły do znaczących postępów. Musimy skupić się na dokończeniu budowy jednolitego rynku i usunięciu barier, priorytetowo potraktować spójne zmniejszanie obciążeń i usprawnić przepisy. Są to kluczowe kroki, które można podjąć natychmiast bez poważnych konfliktów politycznych. Przyniosłyby one konkretne korzyści przedsiębiorstwom, zwłaszcza MŚP, które stanowią trzon naszych gospodarek.
Ponadto nie możemy pomijać wzajemnych powiązań między sektorami i gospodarkami. Poprawa w jednym obszarze może prowadzić do pozytywnych skutków w innych. Na przykład wprowadzenie sztucznej inteligencji i technologii opartych na danych może wspierać inteligentniejsze zarządzanie energią w różnych gałęziach przemysłu, znacznie zmniejszając koszty i emisje w sektorach od zaawansowanej produkcji po rolnictwo precyzyjne. Do takich synergii należy dążyć.
Kierunek jest jasny. Europa dysponuje zdolnościami, talentami i potencjałem innowacyjnym, aby odzyskać swoją przewagę konkurencyjną. Będzie to jednak wymagało silnej woli politycznej, współpracy i skoncentrowania się na długoterminowych celach strategicznych. Teraz na nas – instytucjach UE i państwach członkowskich – spoczywa obowiązek przekształcenia tych możliwości w działania, by doprowadzić do realnych zmian.
W tym rokuEuropejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) ponownie weźmie udział w COP29, konferencji ONZ w sprawie zmiany klimatu 2024, która odbędzie się w stolicy Azerbejdżanu – Baku.
W tym rokuEuropejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) ponownie weźmie udział w COP29, konferencji ONZ w sprawie zmiany klimatu 2024, która odbędzie się w stolicy Azerbejdżanu – Baku.
EKES reprezentować będą Peter Schmidt, przewodniczący grupy ad hoc ds. COP, oraz delegatka młodzieży EKES-u na COP Diandra Ní Bhuachalla. Na konferencji EKES powtórzy postulaty zawarte w niedawno przyjętej opinii w sprawie finansowania działań w związku ze zmianą klimatu oraz ponownie zaapeluje o inkluzywną i sprawiedliwą transformację, tak by działania w dziedzinie klimatu nie pogłębiały nierówności społecznych. Będzie opowiadał się również za zrównoważonymi systemami rolno-spożywczymi, energią odnawialną, efektywnością energetyczną, technologiami ekologicznymi oraz dostosowaniem celów w zakresie różnorodności biologicznej i klimatu. Uczestnicząc w COP29, EKES dąży do tego, by głos europejskiego społeczeństwa obywatelskiego został wysłuchany, a wyniki konferencji odzwierciedlały zrównoważone i sprawiedliwe społecznie rozwiązania kryzysu klimatycznego. (ks)
Dziennikarze z niepełnosprawnościami mogą równie dobrze wykonywać swoją pracę, a także przedstawiać odmienną i nową perspektywę. Dlaczego więc tak niewielu z nich pracuje w mediach? Lars Bosselmann z Europejskiej Unii Niewidomych pisze o niedostatecznej reprezentacji osób z niepełnosprawnościami w branży medialnej oraz o potrzebie wyeliminowania stereotypów na ich temat w programach.
Dziennikarze z niepełnosprawnościami mogą równie dobrze wykonywać swoją pracę, a także przedstawiać odmienną i nową perspektywę. Dlaczego więc tak niewielu z nich pracuje w mediach? Lars Bosselmann z Europejskiej Unii Niewidomych pisze o niedostatecznej reprezentacji osób z niepełnosprawnościami w branży medialnej oraz o potrzebie wyeliminowania stereotypów na ich temat w programach.
Jedną z najważniejszych zasad, na których opierają się wszystkie demokracje, jest wolność prasy. Dzięki niej działania przywódców politycznych są przejrzyste dla społeczeństwa. Umożliwia ona również dostęp do informacji bez ingerencji zewnętrznej.
Nadal jednak pewne aspekty praktyki mediów wymagają poprawy, zwłaszcza jeśli chodzi o różnorodność. Reprezentacja w środkach przekazu lub przekaz medialny na tematy dotyczące różnych grup społecznych wciąż nie są oparte na zasadzie równości.
Obecne dane pokazują, że wśród pracowników gazet, stacji radiowych i nadawców telewizyjnych nie ma wystarczającej liczby osób z niepełnosprawnościami. Jest to bardzo niepokojące zjawisko, zważywszy że nawet 16% ludności świata zmaga się z jakąś formą niepełnosprawności. Ponadto, jak zaakcentowano w sprawozdaniu UNESCO, osoby z niepełnosprawnościami często spotykają się również z uprzedzeniami ze względu na stereotypowe przedstawianie ich społeczności w przekazach medialnych dla odbiorców na całym świecie.
Aby zmienić postrzeganie osób z niepełnosprawnościami w społeczeństwie, musimy podkreślić znaczenie ich obecności w redakcjach oraz ich udziału w procesach tworzenia treści.
Społeczeństwo musi zrozumieć, że branża medialna stanie się w pełni inkluzywna dopiero wtedy, gdy osoby z niepełnosprawnościami zostaną włączone do procesów pracy. Ponadto należy przyjąć inne podejście do kwestii związanych z niepełnosprawnością: środki masowego przekazu powinny dostrzec, że osobom z niepełnosprawnościami przysługują te same prawa co innym ludziom. Ze względu na to, że forma treści nieustannie się zmienia, potrzebni są eksperci, którzy zaprojektują ją w sposób dostępny i inkluzywny.
Chociaż społeczność osób z niepełnosprawnościami jest niedostatecznie reprezentowana w branży medialnej, to istnieją bardzo inspirujące przykłady pokazujące, że mogą być one doskonałymi twórcami treści.
Europejska Unia Niewidomych w ramach swej serii podcastów wyemitowała niedawno odcinek poświęcony tegorocznym Igrzyskom Paraolimpijskim w Paryżu. W tym odcinku rozmawialiśmy z Laetitią Bernard, niewidomą francuską dziennikarką, która pracuje dla Radio France. Oprócz tegorocznej Paraolimpiady relacjonowała ona już edycje w Londynie w 2012 r. i w Rio w 2016 r. Zdawała również relację z Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich w Soczi w 2014 r. oraz w Pjongczangu w 2018 r.
Takie wydarzenia jak Igrzyska Paraolimpijskie przyczyniają się do znoszenia barier i podważania stereotypów – podkreśliła w trakcie wywiadu. Dziennikarka czy dziennikarz z niepełnosprawnością może wydajnie pracować, a nawet opisywać wydarzenia w inny sposób – dodała. Kariera zawodowa Laetitii Bernard, a także jej przemyślenia na ten temat dowodzą, że zbudowanie bardziej integracyjnego społeczeństwa wymaga również uwzględnienia tego aspektu: równość musi leżeć u podstaw branży medialnej.
Lars Bosselmann jest dyrektorem wykonawczym Europejskiej Unii Niewidomych (EBU).
