Dziennikarze z niepełnosprawnościami mogą równie dobrze wykonywać swoją pracę, a także przedstawiać odmienną i nową perspektywę. Dlaczego więc tak niewielu z nich pracuje w mediach? Lars Bosselmann z Europejskiej Unii Niewidomych pisze o niedostatecznej reprezentacji osób z niepełnosprawnościami w branży medialnej oraz o potrzebie wyeliminowania stereotypów na ich temat w programach.
Dziennikarze z niepełnosprawnościami mogą równie dobrze wykonywać swoją pracę, a także przedstawiać odmienną i nową perspektywę. Dlaczego więc tak niewielu z nich pracuje w mediach? Lars Bosselmann z Europejskiej Unii Niewidomych pisze o niedostatecznej reprezentacji osób z niepełnosprawnościami w branży medialnej oraz o potrzebie wyeliminowania stereotypów na ich temat w programach.
Jedną z najważniejszych zasad, na których opierają się wszystkie demokracje, jest wolność prasy. Dzięki niej działania przywódców politycznych są przejrzyste dla społeczeństwa. Umożliwia ona również dostęp do informacji bez ingerencji zewnętrznej.
Nadal jednak pewne aspekty praktyki mediów wymagają poprawy, zwłaszcza jeśli chodzi o różnorodność. Reprezentacja w środkach przekazu lub przekaz medialny na tematy dotyczące różnych grup społecznych wciąż nie są oparte na zasadzie równości.
Obecne dane pokazują, że wśród pracowników gazet, stacji radiowych i nadawców telewizyjnych nie ma wystarczającej liczby osób z niepełnosprawnościami. Jest to bardzo niepokojące zjawisko, zważywszy że nawet 16% ludności świata zmaga się z jakąś formą niepełnosprawności. Ponadto, jak zaakcentowano w sprawozdaniu UNESCO, osoby z niepełnosprawnościami często spotykają się również z uprzedzeniami ze względu na stereotypowe przedstawianie ich społeczności w przekazach medialnych dla odbiorców na całym świecie.
Aby zmienić postrzeganie osób z niepełnosprawnościami w społeczeństwie, musimy podkreślić znaczenie ich obecności w redakcjach oraz ich udziału w procesach tworzenia treści.
Społeczeństwo musi zrozumieć, że branża medialna stanie się w pełni inkluzywna dopiero wtedy, gdy osoby z niepełnosprawnościami zostaną włączone do procesów pracy. Ponadto należy przyjąć inne podejście do kwestii związanych z niepełnosprawnością: środki masowego przekazu powinny dostrzec, że osobom z niepełnosprawnościami przysługują te same prawa co innym ludziom. Ze względu na to, że forma treści nieustannie się zmienia, potrzebni są eksperci, którzy zaprojektują ją w sposób dostępny i inkluzywny.
Chociaż społeczność osób z niepełnosprawnościami jest niedostatecznie reprezentowana w branży medialnej, to istnieją bardzo inspirujące przykłady pokazujące, że mogą być one doskonałymi twórcami treści.
Europejska Unia Niewidomych w ramach swej serii podcastów wyemitowała niedawno odcinek poświęcony tegorocznym Igrzyskom Paraolimpijskim w Paryżu. W tym odcinku rozmawialiśmy z Laetitią Bernard, niewidomą francuską dziennikarką, która pracuje dla Radio France. Oprócz tegorocznej Paraolimpiady relacjonowała ona już edycje w Londynie w 2012 r. i w Rio w 2016 r. Zdawała również relację z Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich w Soczi w 2014 r. oraz w Pjongczangu w 2018 r.
Takie wydarzenia jak Igrzyska Paraolimpijskie przyczyniają się do znoszenia barier i podważania stereotypów – podkreśliła w trakcie wywiadu. Dziennikarka czy dziennikarz z niepełnosprawnością może wydajnie pracować, a nawet opisywać wydarzenia w inny sposób – dodała. Kariera zawodowa Laetitii Bernard, a także jej przemyślenia na ten temat dowodzą, że zbudowanie bardziej integracyjnego społeczeństwa wymaga również uwzględnienia tego aspektu: równość musi leżeć u podstaw branży medialnej.
Lars Bosselmann jest dyrektorem wykonawczym Europejskiej Unii Niewidomych (EBU).
Po ogłoszeniu składu nowego kolegium komisarzy zmuszeni jesteśmy stwierdzić, że zlikwidowano stanowisko komisarza ds. praw socjalnych i miejsc pracy. Obecnie mamy komisarza ds. „ludzi, umiejętności i gotowości”. Użycie słowa „ludzie” budzi wiele pytań.
Po ogłoszeniu składu nowego kolegium komisarzy zmuszeni jesteśmy stwierdzić, że zlikwidowano stanowisko komisarza ds. praw socjalnych i miejsc pracy. Obecnie mamy komisarza ds. „ludzi, umiejętności i gotowości”. Użycie słowa „ludzie” budzi wiele pytań. Czy niemal wszystkie pozostałe teki nie dotyczą również ludzi? Zwraca też uwagę na żargonowość słowa „gotowość”, które pojawia się również w opisie innej teki.
Chodzi jednak o to, czego brakuje i co pominięto. Polityka społeczna i zatrudnienie zostały zepchnięte na dalszy plan w imię konkurencyjności. Tajemniczość, a czasem barwność niektórych innych tytułów mówi sam za siebie: od „wdrażania i upraszczania” po „dobrobyt” i „odporność wodną”.
Od lat 70. XX wieku istniała teka polityki zatrudnienia i polityki społecznej, ale w 2019 r. zmieniono jej nazwę na „miejsca pracy i prawa socjalne”. Obejmowała ona kluczowe polityki, takie jak Europejski filar praw socjalnych i jego daleko idące inicjatywy. Wysokiej jakości miejsca pracy, równość, dialog społeczny oraz warunki pracy i życia to nadal podstawowe kwestie dla przetrwania naszych demokracji.
Zamiast „zatrudnienia” mamy jednak teraz „umiejętności”. Koncepcja, zgodnie z którą wiele naszych obecnych problemów wynika z niedoboru kwalifikacji, wydaje się być powszechnie akceptowana w niektórych kręgach. Przedsiębiorstwa mają trudności ze znalezieniem wykwalifikowanych pracowników. I nie jest to zaskoczeniem. Stanowiska najniższego szczebla wymagają kilkuletniego doświadczenia zawodowego. Nierzadko spotkać można wymogi dotyczące doktoratu, znajomości kilku języków oraz długiej listy świadectw umiejętności, które można zdobyć w pracy w ciągu zaledwie kilku miesięcy. Ponadto bardzo często oferowane wynagrodzenie ledwo pokrywa koszty utrzymania. Dotyczy to stanowisk wymagających kwalifikacji, gdzie sytuacja i tak jest lepsza.
Bardzo niepokojące jest, jak często twierdzi sama Komisja, takie niekonsekwentne użycie słownictwa w połączeniu z narracją wyraźnie zdominowaną przez konkurencyjność. Wydaje się to sugerować, że osiągnięto już dobrostan, wysoką jakość miejsc pracy i godziwe wynagrodzenia, a obecnie jedynym problemem pozostaje zaradzenie niedoborowi wykwalifikowanej siły roboczej. Wydaje się jednak, że luka istnieje głównie w nowym kolegium komisarzy, który nie jest w stanie zrozumieć obecnej sytuacji, przyjąć odpowiedniej perspektywy i zaoferować realistycznych rozwiązań. Miejmy nadzieję, że poza początkowymi zakresami obowiązków i pozorami znajdziemy solidne propozycje wzmocnienia praw społecznych i pracowniczych, demokracji i walki ze zmianą klimatu.
Akt w sprawie sztucznej inteligencji (AI) to pierwsze kompleksowe ramy prawne regulujące sztuczną inteligencję na całym świecie.
AI coraz bardziej się rozpowszechnia i oddziałuje na wiele aspektów życia codziennego. Na przykład przez targetowanie reklam wpływa na to, jakie informacje są dostępne online. Co ważniejsze, w sektorze opieki zdrowotnej służy obecnie do diagnozowania i leczenia takich chorób jak nowotwory. Dlatego też zastosowania AI opierają się na modelach AI ogólnego przeznaczenia, które należy trenować. Należy zasilać te modele wieloma obrazami na przykład komórek nowotworowych, aby ostatecznie mogły je samodzielnie rozpoznawać.
Skuteczne trenowanie opiera się na danych – ogromnych ilościach danych. Sposób trenowania rzutuje na jakość wyników trenowanego modelu lub zastosowania AI. Po podaniu błędnych danych lub obrazów będzie błędnie identyfikować zdrowe komórki jako nowotworowe.
Poprawa opieki medycznej i zdrowotnej jest niezbitym dowodem na to, że w UE musimy dysponować zdolnościami i infrastrukturą potrzebnymi do opracowania podstawowych modeli AI ogólnego przeznaczenia. To po prostu pomoże ratować ludzkie życie.
Ponadto AI ogólnego przeznaczenia ma przełomowe znaczenie dla procesów produkcji i przedsiębiorstw. Aby gospodarka europejska zachowała konkurencyjność, musimy zapewnić przestrzeń dla innowacji w UE oraz zachęcać przedsiębiorców i przedsiębiorstwa typu start-up do urzeczywistniania pomysłów.
Oczywiście istnieje ryzyko związane z AI i AI ogólnego przeznaczenia: od wad modeli i błędów w zastosowaniach po jawne wykorzystywanie technologii w celach przestępczych. UE musi zatem dysponować też wiedzą fachową, by odpierać złośliwe ataki i przeciwdziałać zagrożeniom dla cyberbezpieczeństwa. Musi mieć możliwość oparcia się na unijnej infrastrukturze, by zapewnić kontynuację działania.
Wszystkie powyższe kwestie pokazują, jak ważne są odpowiednie uregulowania kładące nacisk na jakość danych i metod treningowych oraz – ostatecznie – na produkt końcowy. Muszą one opierać się na wartościach europejskich, takich jak przejrzystość, zrównoważony rozwój, ochrona danych czy też poszanowanie praworządności. Niestety wieloma wybitnymi wynalazkami w dziedzinie AI ogólnego przeznaczenia kierują podmioty spoza jurysdykcji UE. UE musi zatem rozwijać zdolności do egzekwowania unijnych przepisów wykonawczych i wartości europejskich od podmiotów z UE i spoza UE działających na naszym rynku.
UE musi ograniczać dominację rynkową dużych przedsiębiorstw cyfrowych, często spoza Europy, między innymi poprzez wykorzystywanie narzędzi polityki konkurencji. Organy ochrony konkurencji w UE muszą wykorzystać swoje możliwości i dopilnować, aby dostawcy działający na olbrzymią skalę nie nadużywali swojej pozycji na rynku B2B lub B2G.
Organy publiczne mogą wspierać europejskich dostawców zastosowań AI oraz AI ogólnego przeznaczenia poprzez zamawianie tych produktów oraz pokazywanie ich wiarygodności innym użytkownikom i klientom. W UE są talenty, technologiczna wiedza fachowa oraz duch przedsiębiorczości potrzebne do tworzenia „AI made in Europe”. Jednak brak inwestycji i odpowiedniej infrastruktury informatycznej, a także stała fragmentacja rynku wewnętrznego, która utrudnia zwiększenie skali działalności, hamują konkurencyjność europejskich podmiotów zajmujących się AI.
W sytuacji nasilających się na świecie napięć EKES wzywa rządy do skupienia się na różnorodności biologicznej jako na jednym z kluczowych rozwiązań potrójnego kryzysu planetarnego (zmiana klimatu, utrata różnorodności biologicznej i pustynnienie). W opinii, która została przyjęta we wrześniu, EKES podkreślił, że konferencja COP16 będzie kluczowym momentem, by zwiększyć globalne wysiłki na rzecz ochrony ekosystemów naszej planety.
„Bez różnorodności biologicznej ekosystemy i gospodarki upadną, ponieważ ponad połowa światowego PKB i 40% miejsc pracy zależy bezpośrednio od przyrody” – powiedział Arnaud Schwartz, sprawozdawca opinii.
EKES zwraca uwagę, że różnorodność biologiczna, która stanowi podstawę ekosystemów, gospodarek i dobrobytu człowieka, musi być uwzględniana w wielu sektorach polityki, takich jak klimat, rolnictwo i handel, zamiast być odseparowana. Przykładem są umowy handlowe, które powinny promować zrównoważony rozwój poprzez zapewnienie, by towary i technologie nie przyczyniały się do wylesiania i niszczenia siedlisk.
Konieczne jest także zapewnienie wsparcia finansowego na rzecz ochrony różnorodności biologicznej. Samo finansowanie publiczne jest niewystarczające, w związku z czym potrzebne jest połączenie publicznych, prywatnych oraz innowacyjnych mechanizmów finansowych.
EKES wzywa UE do wspierania krajów globalnego Południa, ponieważ chronią różnorodność biologiczną, oraz opowiada się za stopniowym wycofywaniem dotacji szkodliwych dla różnorodności biologicznej, zwłaszcza tych promujących paliwa kopalne. Przekierowanie tych subwencji na odbudowę ekosystemów mogłoby pomóc przeciwdziałać zarówno zmianom klimatu, jak i utracie różnorodności biologicznej poprzez rozwiązania oparte na przyrodzie, takie jak ponowne zalesianie, zrównoważone rolnictwo i odbudowa terenów podmokłych.
Ponadto EKES podkreślił znaczenie podejścia „Jedno zdrowie”, które łączy zdrowie ludzi, zwierząt i środowiska. Zdrowe ekosystemy zapewniają kluczowe usługi, takie jak zapylanie, sekwestracja dwutlenku węgla i filtracja wody, z których wszystkie przyczyniają się do dobrostanu człowieka. Spadek różnorodności biologicznej osłabia odporność ekosystemów, zwiększając ryzyko chorób odzwierzęcych, takich jak COVID-19.
EKES wezwał również do większego angażowania młodych ludzi w procesy decyzyjne. Zaproponował utworzenie stanowiska wiceprzewodniczącego wykonawczego Komisji Europejskiej ds. przyszłych pokoleń, co sprawi, że długoterminowa stabilność i dobrostan będą traktowane jako ważniejsze od krótkoterminowych korzyści. (ks)
Krzysztof Balon, sprawozdawca opinii EKES-uPromowanie europejskiej solidarności międzypokoleniowej – w kierunku podejścia horyzontalnego UE.
Traktat o Unii Europejskiej stanowi, że „Unia [...] wspiera [...] solidarność między pokoleniami”.
Jednak tzw. „ageizm”, negatywne nastawienie do niektórych grup wiekowych i tendencje demograficzne w połączeniu z licznymi kryzysami dzielą społeczeństwa europejskie i stwarzają bariery dla rzeczywistego włączenia społecznego i uczestnictwa. Kwestie te dotyczą nie tylko starszych pokoleń; będą one miały również wpływ na obecne młodsze pokolenia.
Jednocześnie dialog międzypokoleniowy i pozytywny wpływ na rozwój gospodarczy zaspokoiłyby w zrównoważony sposób potrzeby różnych pokoleń, wzmacniając demokrację i spójność społeczną. Dialog międzypokoleniowy byłby formą dialogu obywatelskiego.
Potrzebujemy zatem nowego politycznego podejścia do solidarności międzypokoleniowej – tu i teraz!
W związku z tym EKES wzywa Komisję Europejską do opublikowania zielonej księgi w sprawie solidarności międzypokoleniowej. Powinny w niej zostać uwzględnione propozycje, o których mowa w opinii EKES-u w sprawie Promowanie europejskiej solidarności międzypokoleniowej, w tym te dotyczące świata pracy, systemów emerytalnych oraz usług zdrowotnych i opiekuńczych. Państwa członkowskie zachęca się z kolei do dzielenia się najlepszymi praktykami w tych obszarach. Aby wesprzeć te wysiłki, solidarność międzypokoleniowa powinna być jednym z celów określonych w rozporządzeniach dotyczących Europejskiego Funduszu Społecznego na lata 2027-2034.
Organizacje społeczeństwa obywatelskiego i partnerzy społeczni odgrywają kluczową rolę w planowaniu i wdrażaniu konkretnych strategii politycznych. EKES powinien ustanowić Forum Solidarności Międzypokoleniowej, które służyłoby jako platforma wymiany informacji i doświadczeń oraz opracowywania nowych pomysłów w ścisłej współpracy z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i innymi zainteresowanymi stronami. Z udziałem Komisji Europejskiej forum mogłoby również monitorować wdrażanie i rozwój podejścia opartego na solidarności międzypokoleniowej w całej UE.
Organizacje społeczeństwa obywatelskiego, osoby fizyczne i przedsiębiorstwa prywatne mogą już zgłaszać swoje projekty nienastawione na zysk do nagrody EKES-u za zwalczanie szkodliwej polaryzacji społeczeństwa europejskiego.
Organizacje społeczeństwa obywatelskiego, osoby fizyczne i przedsiębiorstwa prywatne mogą już zgłaszać swoje projekty nienastawione na zysk do nagrody EKES-u za zwalczanie szkodliwej polaryzacji społeczeństwa europejskiego.
Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) właśnie ogłosił 15. edycję konkursu o Nagrodę dla Społeczeństwa Obywatelskiego. Szczególnym celem tegorocznej edycji nagrody jest wyróżnienie skutecznych, innowacyjnych i kreatywnych inicjatyw i działań w UE nienastawionych na zysk, które przyczyniają się do przezwyciężenia szkodliwej polaryzacji społeczeństwa europejskiego.
Całkowita kwota w wysokości 50 tys. EUR zostanie rozdzielona pomiędzy maksymalnie pięciu laureatów. Termin nadsyłania zgłoszeń upływa 7 listopada 2024 r. o godz. 10.00 (czasu brukselskiego). Uroczystość wręczenia nagród ma się odbyć podczas Tygodnia Społeczeństwa Obywatelskiego organizowanego przez EKES w marcu 2025 r.
Zgłoszenia może składać każda organizacja społeczeństwa obywatelskiego oficjalnie zarejestrowana w Unii Europejskiej, która działa na szczeblu lokalnym, regionalnym, krajowym lub europejskim. O nagrodę mogą również ubiegać się osoby fizyczne mieszkające w UE, a także przedsiębiorstwa zarejestrowane lub działające w UE, pod warunkiem że ich projekty są zdecydowanie nienastawione na zysk.
Do konkursu kwalifikują się te inicjatywy i projekty, które są realizowane w UE. Należy zgłaszać inicjatywy, które już zostały wdrożone lub są jeszcze w trakcie realizacji. Pełny opis wymogów i elektroniczny formularz zgłoszeniowy są dostępne na stronie internetowej EKES-u poświęconej Nagrodzie dla Społeczeństwa Obywatelskiego.
Rodzaje działań lub inicjatyw proponowanych do nagrody mogą obejmować szeroki zakres tematów, takich jak: określenie indywidualnych i zbiorowych uwarunkowań szkodliwej polaryzacji, dążenie do przejrzystości finansowania organizacji, zwalczanie malejącego pluralizmu mediów, krzewienie wolności, różnorodności i niezależności mediów oraz przeciwdziałanie dezinformacji i fałszywym informacjom.
Celem sztandarowej nagrody EKES-u jest uświadomienie obywatelom wybitnego wkładu społeczeństwa obywatelskiego w kreowanie tożsamości europejskiej i europejskiego obywatelstwa oraz w krzewienie wspólnych wartości wspierających integrację europejską. Co roku konkurs skupia się na innym zagadnieniu szczególnie istotnym dla UE. (lm)
W związku z mianowaniem nowego europejskiego komisarza ds. demokracji, sprawiedliwości i praworządności Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) wezwał do bardziej zdecydowanych działań UE na rzecz praworządności i praw podstawowych.
W związku z mianowaniem nowego europejskiego komisarza ds. demokracji, sprawiedliwości i praworządności Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) wezwał do bardziej zdecydowanych działań UE na rzecz praworządności i praw podstawowych.
Na wrześniowej sesji plenarnej EKES był gospodarzem debaty na temat demokracji, w której przedstawiono pomysły na wzmocnienie reakcji UE na naruszenia praworządności i erozję demokracji. W tym kontekście nawiązano również do zapowiedzi przewodniczącej Komisji Europejskiej Ursuli von der Leyen dotyczącej oczekiwanej od dawna platformy społeczeństwa obywatelskiego.
EKES opowiedział się za utworzeniem takiej platformy od 2016 r. Powinna ona zapewnić społeczeństwu obywatelskiemu silniejszy głos w kształtowaniu polityki UE, zapewniając organizacjom bardzo potrzebną przestrzeń do współpracy z instytucjami unijnymi. Ma też pomóc w podejmowaniu decyzji w kluczowych kwestiach, takich jak niezależność sądów i swobody demokratyczne.
Joachim Herrmann z Dyrekcji ds. Sprawiedliwości w Komisji Europejskiej przedstawił najnowsze sprawozdanie na temat praworządności, podkreślając jrozszerzenie jego zakresu na kraje przystępujące do UE i jego wpływ na jednolity rynek.
Kevin Casas-Zamora z International IDEA pochwalił wysiłki UE, ale ostrzegł przed regresem demokracji, wzywając do większego zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego i opracowania bardziej szczegółowych sprawozdań na temat praworządności. Alexandrina Najmowicz z Europejskiego Forum Obywatelskiego zaapelowała o jaśniejsze zalecenia i system wczesnego ostrzegania, aby zapobiec dalszej erozji demokracji.
Podczas debaty uczestnicy ostrzegli przed samozadowoleniem i podkreślili potrzebę reakcji na rosnące obawy dotyczące autorytaryzmu, zagrożeń dla niezależności sądów i malejącej przestrzeni dla społeczeństwa obywatelskiego. Jerzy Pomianowski, szef Europejskiego Funduszu na rzecz Demokracji, ostrzegł, że zepchnięcie demokracji na dalszy plan w obliczu pilniejszych problemów, takich jak migracja i bezpieczeństwo, może się zemścić, i wezwał do przeznaczenia 5% pomocy rozwojowej na programy wspierania demokracji.
W debacie zorganizowanej przez EKES podkreślono nieodzowną rolę społeczeństwa obywatelskiego w obronie praworządności i wezwano do jego większego zaangażowania w kształtowanie polityki UE. Uruchomienie platformy społeczeństwa obywatelskiego wraz z nowym zaangażowaniem na rzecz praw podstawowych ma kluczowe znaczenie dla przyszłości demokracji w UE. (gb)
Mając na uwadze obecne wielorakie kryzysy, EKES zwraca się do Parlamentu Europejskiego i Komisji w nowym składzie o wykorzystanie jego różnorodnej reprezentacji do wzmocnienia Unii Europejskiej.
W nowej kadencji za cel należy postawić sobie umocnienie międzynarodowej pozycji UE, rozwiązanie problemów w jej strukturze instytucjonalnej, ugruntowanie wspólnych europejskich wartości, ukierunkowanie gospodarki na zrównoważoną przyszłość, opartą na zaawansowanym modelu społecznym sprzyjającym włączeniu społecznemu, który ma kolosalne znaczenie dla postępu, jedności i konkurencyjności.
W rezolucji EKES wnosi, by instytucje UE ustanowiły koncepcję bezpieczeństwa opartą na sześciu elementach, czyli na Unii, która:
chroni obywatelki i obywateli przed zagrożeniami zewnętrznymi,
chroni obywatelki i obywateli przed zagrożeniami wewnętrznymi, głównie związanymi ze zdrowiem, zmianami demograficznymi i ubóstwem, oraz zapewnia dostępną, powszechną ochronę socjalną i dobrobyt w całej Europie,
gwarantuje konkurencyjną społeczną gospodarkę rynkową opartą na ekosystemach zapewniających produktywność, innowacyjność, wysokiej jakości miejsca pracy i pełne zatrudnienie,
tworzy odporną gospodarkę z korzyścią dla wszystkich obywateli,
zapewnia dialog i uczestnictwo partnerów społecznych, zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego i obywateli, aby sprostać wyzwaniom i gruntownym przemianom dnia dzisiejszego i najbliższej przyszłości,
chroni przed obecnymi i przyszłymi zagrożeniami związanymi ze zmianą klimatu, zanieczyszczeniem i utratą różnorodności biologicznej.
Rezolucja powstała po pierwszym w historii Tygodniu Społeczeństwa Obywatelskiego, który EKES zorganizował w marcu 2024 r. w celu wysondowania poglądów Europejczyków w każdym wieku, partnerów społecznych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego. (mp)
Film niemieckiego reżysera İlkera Çataka analizuje trudną sytuację, w której znalazła się młoda nauczycielka, a jednocześnie zajmuje się szerszą problematyką systemu edukacji. Po pokazie widzowie uczestniczyli w debacie moderowanej przez wiceprzewodniczącego EKES-u ds. komunikacji Laurențiu Plosceanu. Swoimi spostrzeżeniami podzielili się m.in. prelegenci Jan Wilker i Tatjana Babrauskienė, zwracając uwagę na główne wątki filmu i ich znaczenie w kontekście bieżących kwestii społecznych.
Pokaz ten był jednym z wielu tego typu imprez organizowanych przez EKES w nawiązaniu do przyznawanej przez Parlament Europejski Nagrody Publiczności LUX. Za pomocą takich wydarzeń EKES podkreśla swoje zaangażowanie w promowanie i pielęgnowanie dialogu na palące tematy społeczne.
