Η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (ΕΟΚΕ) ενέκρινε ψήφισμα με το οποίο καταγράφει την πρόοδο που έχει σημειωθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσον αφορά τη δημοκρατία και στο οποίο ζητεί μια ισχυρότερη ΕΕ με βάση μια εξαπλή έννοια της ασφάλειας.
Ο αθλητισμός για τα άτομα με αναπηρία προέκυψε από τις προσπάθειες αποκατάστασης κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Ήταν ένας τρόπος να καταστεί η φυσιοθεραπεία πιο ενδιαφέρουσα και ευχάριστη. Το παιχνίδι και η διασκέδαση βοήθησαν τους ανθρώπους να ανακαλύψουν εκ νέου τις χαρές της ζωής, στη νέα τους κατάσταση αν προηγήθηκε τραυματικό συμβάν, ή στο σώμα που είχαν από τη γέννησή τους.
Ο αθλητισμός για τα άτομα με αναπηρία προέκυψε από τις προσπάθειες αποκατάστασης κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Ήταν ένας τρόπος να καταστεί η φυσιοθεραπεία πιο ενδιαφέρουσα και ευχάριστη. Το παιχνίδι και η διασκέδαση βοήθησαν τους ανθρώπους να ανακαλύψουν εκ νέου τις χαρές της ζωής, στη νέα τους κατάσταση αν προηγήθηκε τραυματικό συμβάν, ή στο σώμα που είχαν από τη γέννησή τους.
Ο σκοπός ήταν διπλός: να ενισχύσει τη σωματική αυτονομία των ανθρώπων και να τους βοηθήσει να ανακτήσουν μια πραγματική, στιβαρή δική τους ταυτότητα. Θα μπορούσαμε να πούμε σήμερα ότι από το παιχνίδι με στόχο την αποκατάσταση περάσαμε στη χειραφέτηση. Με άλλα λόγια, την ενδυνάμωση όσων αισθάνονταν ότι δεν είχαν καμία δύναμη, ή ότι την είχαν χάσει. Την κυριαρχία τους επί των ιδίων και των αποφάσεών τους. Τον πυρήνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ο φυσικός τρόπος για να γίνει αυτό είναι μέσω της κοινωνικής εικόνας των ανθρώπων —της εικόνας που προσλαμβάνουν οι άλλοι. Η πορεία της αυτο-ανάκαμψης περνάει αμέσως μέσα από την κοινότητα στην οποία ζουν οι άνθρωποι. Η συμμετοχή στον αθλητισμό αποτελεί μέσο διεκδίκησης των θεμελιωδών δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας του ατόμου.
Πρόκειται για μακρύ ταξίδι στο σκοτάδι· οι πρωτοπόροι της δεκαετίας του 1960 ήταν ήρωες πριν από την εποχή τους. Ήταν όμως ήρωες, στη μακρά πορεία από τις εποχές εκείνες στη σύγχρονη εποχή. Ήταν δύσκολη η επίτευξη αναγνώρισης της αθλητικής ικανότητας των Παραολυμπιονικών.
Ένα γεγονός θα μείνει στην ιστορία: οι Ολυμπιακοί της Σεούλ του 1988. Ήταν το αποκορύφωμα της προσπάθειας για αναγνώριση στον κόσμο του αθλητισμού, όπου ο στιγματισμός που περιέβαλλε τα σωματικά, αισθητηριακά και ψυχικά ιδεώδη ήταν τόσο ισχυρός που αποτελούσε μεγαλύτερο εμπόδιο από ό,τι ακόμη και η ένταξη στον κόσμο της εργασίας, όπου επικρατούσε άλλη προκατάληψη, αυτή της έλλειψης παραγωγικότητας. Αυτοί οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν ιστορικοί διότι η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ήθελε να καθιερώσει αγώνες για αθλητές με αναπηρία που θα εναλλάσσονται με αυτούς για τα άτομα χωρίς αναπηρία. Πρόκειται για πείραμα που έλαβε χώρα μόνο μία φορά, διότι οργανωτικά ζητήματα —ιδίως εκείνα που συνδέονται με την προσβασιμότητα— δυσχέραναν τη συνέχιση της πορείας αυτής. Αν και αμφιλεγόμενη, η επιλογή αυτή οδήγησε στους Παραολυμπιακούς Αγώνες που γνωρίζουμε σήμερα, οι οποίοι δίνουν τη δέουσα αναγνώριση στις αθλητικές προσπάθειες κάθε Παραολυμπιονίκη. Μπήκαμε επιτέλους σε έναν κόσμο άθλησης από όλους, για όλους. Μια νέα εποχή.
Από εκεί, ο Παραολυμπιακός αθλητισμός έπρεπε να γίνει ελκυστικός για τον μεγάλο αριθμό ατόμων που παρακολουθούσαν τις αθλητικές διοργανώσεις είτε αυτοπροσώπως είτε μέσω της τηλεόρασης. Το 1988 στη Σεούλ, οι τηλεοπτικοί σχολιαστές ήταν τόσο άσχετοι με το αντικείμενο που δεν γνώριζαν καν ποια ήταν τα φαβορί σε κάθε αγώνισμα. Όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό. Με την πάροδο του χρόνου, οι αθλητικοί δημοσιογράφοι έμαθαν να παρακολουθούν τις δραστηριότητες των αθλητών με αναπηρία. Αυτό ήταν ένα θεμελιώδες βήμα προς την αλλαγή του αφηγήματος.
Έτσι φτάνουμε σε άλλο ένα σημαντικότατο γεγονός: τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου του 2012. Άψογα οργανωμένοι, με ισχυρή τηλεοπτική εκστρατεία, ιδίως στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό οδήγησε σε γεμάτα στάδια σε κάθε αγώνισμα. Ήταν επίσης η στιγμή κατά την οποία ορισμένοι αθλητές —χάρη στο νέο δημοσιογραφικό αφήγημα— έγιναν διάσημοι. Όπως ακριβώς και οι συνάδελφοί τους χωρίς αναπηρία.
Ο κόσμος έχει αλλάξει από τη δεκαετία του 1950. Η αίσθηση ότι δεν είναι πλέον εντελώς αόρατοι έχει καταστεί συλλογική κατάκτηση για τον κόσμο της αναπηρίας. Εδώ, το αφήγημα αυτό είναι μια πορεία που ελπίζουμε ότι μπορεί να αναπαραχθεί σε όλους τους τομείς της ζωής των ανθρώπων, όπως ορίζει η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία: Απαιτείται αλλαγή προτύπου. Στον αθλητισμό, παρ' όλες τις δυσκολίες, σίγουρα υπήρξε τέτοια αλλαγή.
Ένα επενδυτικό ταμείο της ΕΕ για οικονομική ανθεκτικότητα και βιώσιμη ανταγωνιστικότητα
Ποια είναι η αξία των Παραολυμπιακών Αγώνων και πώς συμβάλλουν αυτοί και άλλοι αθλητικοί αγώνες στην άρση των φραγμών για τα άτομα με αναπηρία;
Ο Pietro Barbieri, μέλος της ΕΟΚΕ, γράφει για την ιστορία των αθλητικών αγώνων για άτομα με αναπηρία και για τον τρόπο με τον οποίο δύο Ολυμπιακοί Αγώνες —ο ένας στη Σεούλ το 1988 και ο άλλος στο Λονδίνο το 2012— επέφεραν την τόσο αναγκαία αλλαγή στην αντίληψη για την αναπηρία. Μπήκαμε επιτέλους σε έναν κόσμο άθλησης από όλους, για όλους.
Χάσμα καινοτομίας στην ΕΕ και τα προγράμματα Ορίζων 2020 και Ορίζων Ευρώπη
Ο 11χρονος Jan Štuka από το Ζάγκρεμπ της Κροατίας έχει δισχιδή ράχη και μπορεί να περπατήσει μόνο με τη βοήθεια βραχιόνων και περιπατητήρα, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να είναι ολοκληρωμένος αθλητής. Νικητής του βραβείου για τους καλύτερους νέους παρακαλαθοσφαιριστές της Κροατίας το 2023, ο Jan αγωνίστηκε επίσης στην κολύμβηση και τώρα ασχολείται με τη χιονοδρομία αντοχής (nordic skiing). Στον ελεύθερο χρόνο του, παίζει ποδόσφαιρο με τους φίλους του, σκοράροντας με το χέρι. Ο Jan και η μητέρα του Jasmina Bogdanović μας μίλησαν σχετικά με τις αθλητικές ευκαιρίες για παιδιά με αναπηρία και εξήγησαν γιατί είναι σημαντικό να αντιμετωπίζονται ει δυνατόν λιγότερο ως άτομα με ειδικές ανάγκες.
Ο 11χρονος Jan Štuka από το Ζάγκρεμπ της Κροατίας έχει δισχιδή ράχη και μπορεί να περπατήσει μόνο με τη βοήθεια βραχιόνων και περιπατητήρα, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να είναι ολοκληρωμένος αθλητής. Νικητής του βραβείου για τους καλύτερους νέους παρακαλαθοσφαιριστές της Κροατίας το 2023, ο Jan αγωνίστηκε επίσης στην κολύμβηση και τώρα ασχολείται με τη χιονοδρομία αντοχής (nordic skiing). Στον ελεύθερο χρόνο του, παίζει ποδόσφαιρο με τους φίλους του, σκοράροντας με το χέρι. Ο Jan και η μητέρα του Jasmina Bogdanović μας μίλησαν σχετικά με τις αθλητικές ευκαιρίες για παιδιά με αναπηρία και εξήγησαν γιατί είναι σημαντικό να αντιμετωπίζονται ει δυνατόν λιγότερο ως άτομα με ειδικές ανάγκες.
JAN:
Πότε ξεκίνησες την ενασχόλησή σου με τον αθλητισμό και με ποια αθλήματα έχεις καταπιαστεί μέχρι σήμερα;
Ξεκίνησα κολύμβηση στη σχολή κολύμβησης όταν ήμουν δύο. Στην ηλικία των τεσσάρων ετών, εντάχθηκα στον σύλλογο παρακολύμβησης Natator, όπου έμαθα όλες τις τεχνικές κολύμβησης και συμμετείχα σε ορισμένους διαγωνισμούς. Εγκατέλειψα όταν ήμουν 11, γιατί βαρέθηκα λίγο.
Στα οκτώ, ξεκίνησα τη χιονοδρομία αντοχής, και άρχισα το μπάσκετ σε αναπηρικό αμαξίδιο. Εξακολουθώ να ασκώ και τα δύο, και πλέον είναι τα αγαπημένα μου αθλήματα.
Δοκίμασα επίσης αναρρίχηση βράχου καμιά-δυο φορές και ήταν υπέροχα, αλλά δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ και με αυτό το άθλημα. Επίσης, για ένα καλοκαίρι ολοκλήρωσα έναν κύκλο κατάρτισης Krav Maga. Ήταν ωραία και θα ήθελα να το ξανακάνω πού και πού στο μέλλον.
Τι βραβεία έχεις κερδίσει και ποιο είναι το σημαντικότερο για σένα;
Έχω κερδίσει αρκετά βραβεία με την ομάδα μπάσκετ, και το αγαπημένο μου είναι το βραβείο του καλύτερου νεαρού παραθλητή του 2023 στην κατηγορία μου, το οποίο απονέμεται από την ένωση παραθλητισμού του Ζάγκρεμπ.
Πώς είναι μια μέρα με προπόνηση για εσένα; Πόσο προπονείσαι συνήθως κάθε εβδομάδα;
Πηγαίνω στο σχολείο το πρωί. Μετά το σχολείο, κάνω τις ασκήσεις μου και βγαίνω με τους φίλους μου, και το βράδυ πάω στην προπόνηση. Μέχρι σήμερα, είχα μία φορά την εβδομάδα προπόνηση χιονοδρομίας στεγνού εδάφους, μία φορά μπάσκετ και μια-δυο φορές την εβδομάδα κολύμβηση. Από αυτό το σχολικό έτος, θα σταματήσω την κολύμβηση και θα προπονούμαι στο σκι 2-3 φορές την εβδομάδα.
Τον χειμώνα, πηγαίνω επίσης σε χιονοδρομικές κατασκηνώσεις στην Planica της Σλοβενίας και σε ορισμένα από τα αυστριακά χιονοδρομικά κέντρα. Μου αρέσουν αυτές οι κατασκηνώσεις γιατί πηγαίνουν και οι φίλοι μου, και έτσι, εκτός της προπόνησης, έχουμε και εξαιρετική ευκαιρία να κάνουμε φίλους.
Με το μπάσκετ, καμιά φορά πηγαίνουμε για αγώνα σε άλλες πόλεις γύρω από την Κροατία. Το περασμένο φθινόπωρο πήγαμε και στη Ρώμη και παίξαμε εναντίον της ομάδας μπάσκετ της Λάτσιο.
Υπάρχει κάποιος αθλητής ή αθλήτρια που θαυμάζεις; Θα ήθελες να συμμετάσχεις σε κάποια σημαντική διεθνή αθλητική διοργάνωση μια μέρα;
Ο αγαπημένος μου αθλητής ήταν ο Luka Modrić, αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχω κάποιο ίνδαλμα, δεν παρακολουθώ κάποιον συγκεκριμένο.
Θα ήθελα να συμμετάσχω σε διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις... ελπίζω τόσο στο μπάσκετ όσο και στο σκι.
JASMINA:
Πόση προσοχή δίνεται στον αθλητισμό για τα παιδιά με αναπηρία στην Κροατία;
Ως γονέας, νομίζω ότι δίνεται πράγματι μεγάλη προσοχή. Δυστυχώς, οι γονείς δεν είναι επαρκώς ενημερωμένοι σχετικά με τις δυνατότητες, τη στιγμή που οι σύλλογοι αναζητούν απεγνωσμένα νέα μέλη, και είναι λυπηρό ότι έτσι είναι τα πράγματα. Φυσικά, η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη στις μεγαλύτερες πόλεις.
Το παιδί με αναπηρία έχει αρκετές ευκαιρίες και κίνητρα για να παίξει αθλητισμό ή απαιτείται μεγάλη συμμετοχή των γονέων;
Τα παιδιά έχουν ευκαιρίες και κίνητρα... εάν το επιθυμούν και οι γονείς τους. Όπως είπα, οι γονείς είναι λιγότερο ενημερωμένοι και ορισμένοι από αυτούς είτε δεν επιθυμούν πρόσθετες δεσμεύσεις είτε φοβούνται ότι το παιδί θα τραυματιστεί παίζοντας αθλήματα... Είναι κρίμα που σκέφτονται κατ' αυτόν τον τρόπο. Διαφορετικά, η άθληση για άτομα με αναπηρία είναι ελεύθερη και, κατά τη γνώμη μου, πολύ επωφελής τόσο για τη σωματική όσο και για την ψυχική υγεία, και ασφαλώς για την κοινωνική ένταξη. Δε θα έλεγα ότι η συμμετοχή των γονέων είναι μεγαλύτερη από ό,τι για τα υγιή παιδιά της ίδιας ηλικίας. Υπάρχουν, βέβαια, εξαιρέσεις που σχετίζονται με συγκεκριμένες διαγνώσεις: για παράδειγμα, ο Jan πρέπει να συνοδεύεται από έναν από εμάς όταν πηγαίνει στις χειμερινές χιονοδρομικές κατασκηνώσεις ή σε εκτός έδρας αγώνες, αλλά όσο μεγαλώνει, αυτό πιθανότατα θα μειωθεί και ελπίζουμε ότι θα καταστεί προαιρετικό από τη σκοπιά μας. Στόχος είναι να καταστεί ανεξάρτητος σε όλα αυτά τα θέματα. Προπονείται τακτικά χωρίς εμάς.
Τι θα προσθέτατε ως γονέας παιδιού με ειδικές ανάγκες;
Να τα αντιμετωπίζετε ει δυνατόν λιγότερο ως έχοντες ειδικές ανάγκες και να τα εντάξετε στις καθημερινές σας δραστηριότητες ανάλογα με την ηλικία και τις ικανότητές τους, ώστε να θεωρούν τους εαυτούς τους ως τέτοιους. Έτσι, θα αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως συνήθη παιδιά που κάνουν ορισμένα πράγματα «λίγο διαφορετικά», αλλά εξακολουθούν να τα κάνουν! Ο Jan κάνει ποδήλατο με τρεις ρόδες αντί για δύο· κολυμπά και βουτά όπως όλοι οι συνομήλικοί του, αλλά χρησιμοποιεί λιγότερο ή και καθόλου τα πόδια του· παίζει ποδόσφαιρο με την ομάδα, αλλά σουτάρει με το χέρι. «Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, απλά κάποια πράγματα τα κάνουμε λίγο διαφορετικά» —αν τα παιδιά αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους έτσι, και οι άλλοι θα τα αποδεχτούν με τον ίδιο τρόπο.
Ο Jan Štuka είναι 11χρονος μαθητής της Ε΄ δημοτικού από το Ζάγκρεμπ. Ήταν μέλος του κολυμβητικού συλλόγου Natator. Είναι μέλος της KKI Zagreb (καλαθοσφαίριση σε αναπηρικό αμαξίδιο) και της λέσχης Monoski Zagreb Ski για άτομα με αναπηρία, όπου προπονείται τακτικά στη χιονοδρομία αντοχής για άτομα με αναπηρία.
Η Jasmina Bogdanović έχει πτυχίο σχεδίου από το τμήμα Σχεδίου της Αρχιτεκτονικής Σχολής στο Ζάγκρεμπ. Εργάστηκε σε διάφορες εταιρίες μάρκετινγκ επί 20 έτη. Επί του παρόντος εργάζεται με μερική απασχόληση και εξ αποστάσεως σε ένα μικρό στούντιο γραφιστικής, το οποίο της επιτρέπει να συνοδεύει τον Jan σε χιονοδρομικές κατασκηνώσεις και στα άλλα αθλητικά του εγχειρήματα. Είναι επίσης παθιασμένη ποδηλάτης και χρησιμοποιεί το ποδήλατο για όλες τις μετακινήσεις της.
Για τους σχεδόν 500 Ουκρανούς αθλητές που έχασαν τη ζωή τους στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της χώρας τους, το όνειρο της συμμετοχής στους Ολυμπιακούς Αγώνες ή σε οποιαδήποτε μελλοντική αθλητική διοργάνωση έσβησε για πάντα. Για να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη τους, η ουκρανική ΜΚΟ BRAND UKRAINE αφηγείται την τραγική ιστορία έξι αθλητών που χάθηκαν, χρησιμοποιώντας την τεχνητή νοημοσύνη για να τους επαναφέρει στη ζωή, έστω και για λίγο. Μιλήσαμε με τον επικεφαλής ψηφιακών μέσων και περιεχομένου στην BRAND UKRAINE, Tim Makarov, ο οποίος μας είπε ότι απώτερος σκοπός του εγχειρήματος, που παρουσιάστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, ήταν να αναλογιστούν οι θεατές την αξία της ανθρώπινης ζωής.
Για τους σχεδόν 500 Ουκρανούς αθλητές που έχασαν τη ζωή τους στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της χώρας τους, το όνειρο της συμμετοχής στους Ολυμπιακούς Αγώνες ή σε οποιαδήποτε μελλοντική αθλητική διοργάνωση έσβησε για πάντα. Για να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη τους, η ουκρανική ΜΚΟ BRAND UKRAINE αφηγείται την τραγική ιστορία έξι αθλητών που χάθηκαν, χρησιμοποιώντας την τεχνητή νοημοσύνη για να τους επαναφέρει στη ζωή, έστω και για λίγο. Μιλήσαμε με τον επικεφαλής ψηφιακών μέσων και περιεχομένου στην BRAND UKRAINE, Tim Makarov, ο οποίος μας είπε ότι απώτερος σκοπός του εγχειρήματος, που παρουσιάστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, ήταν να αναλογιστούν οι θεατές την αξία της ανθρώπινης ζωής.
Πώς προέκυψε η ιδέα γι’ αυτό το εγχείρημα;
Η ιδέα γεννήθηκε στη βερολινέζικη εταιρεία BBDO. Η BBDO πρότεινε ένα εννοιολογικό πλαίσιο, μια ιδέα, για την ανάδειξη της τραγικής ιστορίας των Ουκρανών αθλητών που δεν μπόρεσαν να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η εταιρεία επικοινώνησε μαζί μας σχετικά με αυτή την ιδέα κι εμείς την επεξεργαστήκαμε περαιτέρω και επεκτείναμε τον κύκλο των εταίρων, συνδέοντας το ουκρανικό υπουργείο Νεολαίας και Αθλητισμού με το ουκρανικό υπουργείο Εξωτερικών και το γραφείο του προέδρου της Ουκρανίας. Όλοι μαζί εργαστήκαμε για τον τελικό σχεδιασμό του εγχειρήματος, ενώ το τεχνικό μέρος ανέλαβε η BBDO. Δημιουργήσαμε μια επικοινωνιακή στρατηγική και εξασφαλίσαμε τη διανομή του περιεχομένου και τη νομική υποστήριξη. Το εγχείρημά μας παρουσιάστηκε στον επίσημο χώρο της Ουκρανίας στο Παρίσι —το Volia Space— με τη συμμετοχή ατόμων με ισχυρή επίδραση στην κοινή γνώμη.
Πόσο δύσκολο ήταν να συγκεντρώσετε τις ιστορίες και να δημιουργήσετε το βίντεο; Ποιες τεχνικές χρησιμοποιήσατε για να επαναφέρετε στη ζωή τους πρωταγωνιστές;
Η ίδια η ιδέα είναι πολύ απλή και σαφής: να αφηγηθούμε τις ιστορίες Ουκρανών αθλητών που βρήκαν τραγικό τέλος και να δημιουργήσουμε τα ψηφιακά άβατάρ τους. Το έργο μας ήταν γιγαντιαίο. Πήραμε ηχογραφήσεις με τη φωνή τους και τις ψηφιοποιήσαμε, χρησιμοποιήσαμε αρχειακές φωτογραφίες και υλικό βίντεο, και επεξεργαστήκαμε τα πάντα με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης. Στόχος ήταν το ψηφιακό αντίγραφο κάθε ατόμου να μοιάζει με αληθινό άνθρωπο, να δίνει απόκοσμη αίσθηση, σαν να κινείται μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου. Αυτό ήταν το νόημα. Οι ιστορίες τους είναι πολύ έντονες από μόνες τους και, με την ενίσχυση της τεχνητής νοημοσύνης, δεν αφήνουν κανέναν αδιάφορο. Για να είμαι ειλικρινής, πρόκειται για ιδιαίτερα τολμηρό εγχείρημα. Κατά τις συζητήσεις μας, είχαμε τον φόβο ότι δεν θα γίνει κατανοητό, ότι οι θεατές δεν θα διέκριναν τη γύμνια, την ευαλωτότητα, τον πόνο και την απελπισία που θέλαμε να εκφράσουμε με τα λόγια των χαμένων αθλητών, πίσω από αυτό το κάπως ανατριχιαστικό σκηνικό. Το εγχείρημά μας παρουσιάζει μια πολύ απλή ιδέα: ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά την πατρίδα τους, οι οποίοι θέλουν να ζήσουν και έχουν φιλοδοξίες, αλλά γίνονται θύματα των περιστάσεων όταν τα όνειρα, τα σχέδια και οι ζωές τους συνθλίβονται ξαφνικά. Δεν πρέπει όμως να τους ξεχάσουμε. Κάθε πράξη έχει το τίμημά της, και συχνά αυτό ισοδυναμεί με ανθρώπινες ζωές και πορείες.
Θα πρέπει να ήταν ιδιαίτερα επώδυνο για τις οικογένειες των εκλιπόντων αθλητών να συμμετάσχουν στο εγχείρημα και να δουν τα βίντεο. Πώς σχολίασαν την πρωτοβουλία σας;
Ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορούσε να υλοποιηθεί βεβαίως μόνο με τη συγκατάθεση των στενότερων συγγενών. Ήταν εξαιρετικά σημαντικό για εμάς να τους δείξουμε, να τους εξηγήσουμε και να τους παρουσιάσουμε αυτό που επρόκειτο να κάνουμε. Αρχικά είχαμε υπόψη μας δεκάδες ιστορίες, αλλά τελικά καταλήξαμε σε έξι. Γι’ αυτό χρειάστηκαν εβδομάδες πολύπλοκων διαπραγματεύσεων. Όταν όμως παρουσιάσαμε το τελικό αποτέλεσμα, οι γονείς δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Μας είπαν ότι κάναμε εξαιρετική δουλειά και ότι με αυτόν τον τρόπο η μνήμη του παιδιού τους θα παραμείνει ζωντανή. Εξ όσων γνωρίζω, κανένας τους δεν μετάνιωσε για τη συμμετοχή του. Υπογράψαμε όλα τα απαραίτητα νομικά έγγραφα και μόνο στη συνέχεια το εγχείρημά μας έλαβε την έγκριση για να υλοποιηθεί. Τα πάντα ήταν έτοιμα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και περάσαμε δύο εβδομάδες παρουσιάζοντας και ξεδιπλώνοντας έξι εξαιρετικές ιστορίες. Δεν περιμέναμε ότι το εγχείρημά μας θα ήταν τόσο επιτυχημένο· οι αντιδράσεις σε αυτό υπερέβησαν κάθε προσδοκία μας. Ωστόσο, αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, καθώς στον σύγχρονο κόσμο των παγκόσμιων επικοινωνιών οι πραγματικές ιστορίες προκαλούν σύνθετα και αντιφατικά συναισθήματα.
Ποιο είναι το κύριο μήνυμα του εγχειρήματός σας; Τι ελπίζετε να αποκομίσουν οι θεατές από τα βίντεο;
Η BRAND UKRAINE δραστηριοποιείται στη διάδοση της αλήθειας για την Ουκρανία και τις συνθήκες στις οποίες βρίσκεται η χώρα λόγω της ρωσικής επίθεσης. Το μέσο μας για την επίτευξη αυτού του σκοπού είναι οι ανθρώπινες ιστορίες. Είμαι βέβαιος ότι μεταδίδουν ιδανικά τον πόνο, την υπερηφάνεια, τον ζήλο, τις νίκες και τις απώλειές μας, αυτό που μας κάνει ανθρώπους, ένα ισχυρό και θαρραλέο έθνος. Αυτή είναι η αποστολή μας· όχι μόνο να μιλήσουμε για την Ουκρανία, αλλά και να κάνουμε όλο τον κόσμο να την αγαπήσει. Σκοπός του έργου μας είναι να υπάρξουν και άλλα τέτοια υποβλητικά εγχειρήματα που θα αγγίξουν τις καρδιές των ανθρώπων και θα αποτελέσουν ευκαιρία να σκεφτούμε την αξία της ανθρώπινης ζωής.
Μπορείτε να δείτε τα βίντεο και τις φωτογραφίες εδώ και στο Instagram:
Ο Tim Makarov είναι επικεφαλής της ομάδας περιεχομένου και ψηφιακών μέσων στην BRAND UKRAINE. Ασχολείται εδώ και 20 χρόνια με τη δημοσιογραφία, το μάρκετινγκ και τις ψηφιακές επικοινωνίες. Αποστολή του είναι να αφηγείται ιστορίες και να δημιουργεί έργα που αλλάζουν τον κόσμο προς το καλύτερο.
