Een maand na het einde van het wrede bewind van Bashar al-Assad blijft de officiële reactie van de EU nog grotendeels beperkt tot het aankondigen van ontwikkelingshulp en steun voor economische stabilisatie. Het is nog steeds onduidelijk of en wanneer de sancties tegen Syrië zullen worden opgeheven. Europese steun zal afhangen van de bescherming van minderheden en andere garanties, maar dat is nog koffiedik kijken. De complexe politieke, humanitaire en veiligheidsdynamiek die Syrië kenmerkt, doet vermoeden dat de consolidatie van de democratie niet over rozen zal gaan. Deze situatie zal een test zijn voor de EU: Zijn de landen van Europa in staat om met één stem te spreken en gezamenlijk op te treden ten aanzien van de toekomst van Syrië? Verschillende Europese landen hebben niet geaarzeld en stelden meteen een gemeenschappelijke prioriteit voorop: de repatriëring van ontheemde Syriërs. In december, slechts enkele dagen na de val van het Assad-regime in Damascus, kondigde Oostenrijk — waar FPÖ-leider Herbert Kickl een mandaat kreeg om een nieuwe regering te vormen — een “terugkeerbonus” en een uitzettingsprogramma aan voor mensen met een strafblad. In Nederland is de coalitieregering onder leiding van de rechtse nationalist Geert Wilders van plan om veilige regio’s in kaart te brengen waarnaar de Syrische vluchtelingen kunnen terugkeren. Duitsland heeft ook aangekondigd dat de bescherming voor Syrische vluchtelingen zal worden “herzien en ingetrokken” als de situatie in Syrië gestabiliseerd is. Andere Europese landen hebben soortgelijke verklaringen afgelegd of houden de situatie nauwlettend in de gaten. Tegen deze achtergrond wordt zelfs het besluit om de sancties op te heffen vooral ingegeven door het doel om terugkeer af te dwingen en niet door een verandering van houding tegenover het nieuwe leiderschap van Syrië.
Nu de steun voor extreemrechtse en anti-immigratiepartijen in heel Europa toeneemt en er in Duitsland federale verkiezingen voor de deur staan, bestaat het risico dat de manier waarop de lidstaten naar Syrië kijken, zal worden gedreven door binnenlandse prioriteiten en electorale kortetermijnoverwegingen. Tussen 2015 en 2024 kregen meer dan een miljoen Syriërs bescherming in EU-lidstaten, de meesten van hen in Duitsland. Hun aanwezigheid is onderwerp van een politieke en maatschappelijke controverse geworden. Als gevolg van breed uitgemeten aanslagen, de hoge inflatie en de stijgende energiekosten is de gastvrije houding in veel landen die vluchtelingen opvangen bekoeld. Vijandige retoriek en vijandig beleid zijn aanvaardbaar geworden. Ondanks oproepen van de Europese Commissie en de UNHCR om terughoudend te zijn met terugkeer, kan deze dynamiek de regeringen in Europa ertoe aanzetten om zelfs unilateraal de terugkeer te versnellen.
Sinds de val van het Assad-regime in december zijn al meer dan 125.000 vluchtelingen teruggekeerd naar Syrië, voornamelijk uit buurlanden. Hun vooruitzichten zijn echter somber. Zelfs voor de recente gebeurtenissen leefde meer dan de helft van de Syrische bevolking met voedselonzekerheid en leden drie miljoen mensen ernstige honger. Omdat veel huizen tijdens het conflict zijn verwoest, zitten de opvangcentra al helemaal vol. Volgens de UNHCR is er bijna 300 miljoen EUR nodig om degenen die terugkeren te voorzien van onderdak, voedsel en water. De EU en de lidstaten moeten een gecoördineerde strategie ontwikkelen om de veilige en vrijwillige terugkeer van Syriërs op de lange termijn te vergemakkelijken. De onmiddellijke prioriteit moet echter liggen bij het lenigen van de humanitaire noden van het land. Vluchtelingen onder druk zetten om snel terug te keren naar een door oorlog verscheurd en onstabiel land kan namelijk averechts werken en de beschikbaarheid van voedsel, energie en onderdak verder bemoeilijken. Een grootschalige terugkeer zou ook het etnische en sociaaleconomische weefsel van toch al kwetsbare regio’s kunnen aantasten. Ook de potentiële bijdrage van de Syrische diaspora aan de wederopbouw van het land pleit voor een evenwichtige en duurzame aanpak. Het land zal ingenieurs, artsen, bestuurders en leerkrachten nodig hebben, maar ook arbeiders met verschillende specialisaties. Syriërs hebben in Europa waardevolle vaardigheden en ervaring opgedaan in relevante sectoren als het onderwijs, de bouw en de gezondheidszorg. Het zal echter niet gemakkelijk zijn om mensen met de juiste profielen te werven. Overigens is permanente terugkeer geen voorwaarde om bij te dragen aan de wederopbouw: geldovermakingen vanuit Europa kunnen een cruciale rol spelen bij armoedebestrijding en duurzame ontwikkeling. Door hun betrokkenheid bij de diaspora kunnen in Europa gevestigde Syriërs ook helpen om de diplomatieke en culturele banden tussen de EU en het Syrië na Assad te versterken.
Toch kunnen de lidstaten het lastig krijgen om tot een evenwichtige aanpak te komen en een gecoördineerde agenda na te streven. Sommige landen geven de voorkeur aan stabiliteit op lange termijn en aan de wederopbouw van Syrië, en willen de terugkeer op een spontane manier laten verlopen. Andere landen komen wellicht in allerijl met financiële stimulansen aanzetten voor vrijwillige terugkeer of willen zelfs systematisch de status van Syriërs herzien zodra de humanitaire situatie verbetert, al is het maar in beperkte mate. Een systematische herziening van de vluchtelingenstatus zal echter op ernstige juridische obstakels stuiten en aanzienlijke financiële en administratieve kosten met zich meebrengen. Bij het stimuleren van de terugkeer zal ook rekening moeten worden gehouden met het feit dat de meeste Syriërs die naar Europa zijn gevlucht zich inmiddels hier hebben gevestigd en dat meer dan 300.000 van hen het EU-burgerschap hebben verworven. Bovendien kunnen de sombere economische en arbeidsmarktvooruitzichten in Syrië zelfs de meest gemotiveerde Syriërs ervan weerhouden om terug te keren. Een fundamentele vraag in dit verband is of Syriërs tussen Europa en Syrië zullen mogen “pendelen”, d.w.z. voor een beperkte periode terugkeren, waarbij de Europese gastlanden duurzame mogelijkheden blijven bieden voor een meer permanente terugkeer.Deze vragen kunnen natuurlijk niet los worden gezien van de bredere discussie over het migratiebeleid van de EU. De toekomstige onderhandelingen over de herziening van de EU-terugkeerrichtlijn, waarover de Commissie naar verwachting binnenkort een voorstel zal indienen, zouden vaart kunnen winnen, afhankelijk van hoe de discussies over de terugkeer van Syriërs verder verlopen. De hervorming van de richtlijn zou echter ook kunnen leiden tot meer onenigheid tussen de EU-lidstaten. Om de huidige uitdagingen het hoofd te bieden, moet het migratiebeleid fundamenteel heroverwogen worden. De Europese aanpak van ontheemde Syriërs zal waarschijnlijk een eerste kritiek keerpunt vormen in de nieuwe wetgevingscyclus.
Copyright: Polish Presidency. Council of the European Union
Op 1 januari heeft Polen het stokje overgenomen van Hongarije. Polen zal de eerste zes maanden van dit jaar het voorzitterschap van de Raad van de EU bekleden. Het Poolse voorzitterschap komt op een moment van ingrijpende veranderingen voor Europa en valt samen met het begin van de nieuwe ambtstermijn van de Europese Commissie.
Op 1 januari heeft Polen het stokje overgenomen van Hongarije. Polen zal de eerste zes maanden van dit jaar het voorzitterschap van de Raad van de EU bekleden. Het Poolse voorzitterschap komt op een moment van ingrijpende veranderingen voor Europa en valt samen met het begin van de nieuwe ambtstermijn van de Europese Commissie.
Nu Rusland zijn aanvalsoorlog tegen Oekraïne onverdroten voortzet en de geopolitieke spanningen een hoogtepunt hebben bereikt in de recente geschiedenis van Europa, geeft Polen prioriteit aan veiligheid, een overkoepelend thema. Het omvat externe, interne, economische en energie- voedselveiligheid, bescherming van de gezondheid en verdediging van de rechtsstaat.
Deze prioriteiten komen overeen met het streven van het Europees Economisch en Sociaal Comité naar de bevordering van cohesie, de bescherming van democratische waarden en het waarborgen van stabiele welvaart. “Het EESC is er trots op dat het een betrouwbare en toegewijde partner van het Poolse voorzitterschap is. We zijn vastbesloten om een actieve rol te spelen bij het vaststellen van de politieke prioriteiten voor deze nieuwe Europese cyclus”, aldus EESC-voorzitter Oliver Röpke.
Op verzoek van het Poolse voorzitterschap zal het EESC veertien verkennende adviezen opstellen. Meer informatie over deze adviezen en andere EESC-activiteiten in de eerste helft van 2025 is te vinden in onze nieuwe brochure. Ook kunt u lezen wie de Poolse EESC-leden zijn en welke organisaties zij vertegenwoordigen. De brochure is alleen online beschikbaar in het Engels, Pools, Frans en Duits. (ll)
De Europese industrie staat voor veel verschillende uitdagingen, waaronder extreem hoge energieprijzen, het aantrekken van geschoolde arbeidskrachten en toegang tot financiering. In 2023 presenteerde de EU het Green Deal-plan voor de industrie, gericht op het bereiken van koolstofneutraliteit. In haar presentatie van de politieke beleidslijnen vorig najaar maakte voorzitter Ursula von der Leyen melding van een 'Clean Industrial Deal' voor concurrerende industrieën en hoogwaardige banen, in de geest van het rapport-Draghi.
De Europese industrie staat voor veel verschillende uitdagingen, waaronder extreem hoge energieprijzen, het aantrekken van geschoolde arbeidskrachten en toegang tot financiering. In 2023 presenteerde de EU het Green Deal-plan voor de industrie, gericht op het bereiken van koolstofneutraliteit. In haar presentatie van de politieke beleidslijnen vorig najaar maakte voorzitter Ursula von der Leyen melding van een 'Clean Industrial Deal' voor concurrerende industrieën en hoogwaardige banen, in de geest van het rapport-Draghi.
Het bedrijfsleven is een essentieel onderdeel van de groene en de digitale transitie en van ons economisch systeem. Maar wat betekent deze nieuwe deal voor werknemers? Zelfbewuste, bij vakbonden aangesloten werknemers, goed betaald en met goede arbeidsomstandigheden, zijn niet alleen een kwestie van vakbonden, maar ook van de samenleving als geheel, van democratie en sociale stabiliteit, en ook van de productiviteit van bedrijven.
Zonder goede begeleiding en voldoende overheidsfinanciering zou deze deal uiteindelijk kunnen steunen op de onderdelen van Draghi's rapport en de agenda voor concurrentievermogen die het meest vóór deregulering zijn. Dit zou het Europese sociale model in gevaar kunnen brengen doordat een schadelijk mededingingsmodel wordt bevorderd dat een neerwaartse spiraal op het gebied van lonen en arbeidsomstandigheden aanwakkert.
Om deze kwestie te bespreken organiseren de groep Werknemers van het EESC en het Europees Verbond van Vakverenigingen (EVV) op 14 februari in het gebouw van het EESC gezamenlijk een conferentie over het Europees industriebeleid voor hoogwaardige banen. We nodigen alle geïnteresseerden in de discussie uit om de datum in hun agenda te zetten en aan de discussie deel te nemen.
In december vertoonde het EESC de film Under the Grey Sky, het verhaal van Belarussische journalisten die een zware prijs hebben betaald voor hun verslaggeving over de politieke onrust in hun land
In december vertoonde het EESC de film Under the Grey Sky, het verhaal van Belarussische journalisten die een zware prijs hebben betaald voor hun verslaggeving over de politieke onrust in hun land
Under the Grey Sky, het filmdebuut van de Belarussisch-Poolse cineast Mara Tamkovich, vertelt het hartverscheurende verhaal van Lena, een Belarussische journalist die in de gevangenis belandt na het livestreamen van het hardhandige optreden van de regering tegen een vreedzame demonstratie op het Plein van de Verandering in Minsk. In 2020 overspoelt een ongekende golf van protesten Belarus na de frauduleuze verkiezingen waarbij Aleksandr Loekasjenko voor de zesde keer werd herkozen.
Lena en haar cameravrouw Olya worden gearresteerd nadat ze de protesten blijven filmen hoewel ze al in het vizier worden genomen door een politiedrone. Lena wordt in eerste instantie beschuldigd van “het organiseren van protesten en het verstoren van het openbaar vervoer”, maar dan nemen de zaken een kafkaiaanse wending en wordt de aanklacht veranderd in hoogverraad. En daarmee worden zeven dagen administratieve hechtenis na een geheim proces omgezet in een gevangenisstraf van acht jaar. Haar collega krijgt twee jaar. Lena's man Ilya, op wie de politie van het regime het eveneens heeft voorzien, doet wanhopige pogingen om haar uit de gevangenis te krijgen en probeert Lena zelfs over te halen om schuld te bekennen in ruil voor vrijlating. Maar dat is voor Lena een stap te ver.
De film is geïnspireerd op het waargebeurde verhaal van de Belarussische Belsat TV-journalisten Katsiaryna Andreyeva, haar man Ihar Iljash en haar collega Darya Chultsova. Darya heeft haar straf van twee jaar uitgezeten, maar Ihar en Katsiaryna – zij werd veroordeeld tot een verlengde gevangenisstraf van acht jaar en drie maanden – zitten nog steeds vast. En zij zijn lang niet de enigen: eind 2024 schat de Belarussische Vereniging van Journalisten het aantal mediawerkers dat nog achter de tralies zit op 45. Veel journalisten worden zelfs nadat ze naar het buitenland zijn gevlucht nog onder druk gezet.
De wereldpremière van de film vond plaats tijdens het Tribeca-festival in New York in juni 2024.
Op 13 december werd Under the Grey Sky vertoond in het Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) in het kader van een seminar over de rol van onafhankelijke media in Belarus bij het bevorderen van een veerkrachtige en meer democratische samenleving; de voorstelling werd bijgewoond door Mara Tamkovich.
EESC Info sprak met mevrouw Tamkovich over de film:
In hoeverre worden de gebeurtenissen en het lot van Katsiaryna Andreyeva in de film accuraat weergegeven? Hebt u echt beeldmateriaal van de protesten in 2020 en het proces van mevrouw Andreyeva gebruikt?
Op verschillende plaatsen in de film wordt echt beeldmateriaal gebruikt. De beelden van de protesten die de acteurs bij het begin van de film uitzenden, zijn in werkelijkheid gefilmd door Katsiaryna Andreyeva en Darya Chultsova; het gaat hier om echte beelden die we in een filmscène hebben verwerkt. Ook de beelden van de detentie van Raman Bandarenka die de acteurs op hun laptop bekijken, zijn authentiek (n.v.d.r. de activist Raman Bandarenka werd doodgeslagen door gemaskerde misdadigers nadat hij hen ervan probeerde te weerhouden de rode en witte linten af te knippen die de Belarussische vlag van vóór de Sovjetbezetting symboliseren). Aan het einde van de film toon ik bij wijze van epiloog een montage van Katsiaryna's livestreams van de protesten.
De verhaallijn – de manier waarop de journalisten werden gearresteerd en vervolgd en de straffen die ze kregen – is grotendeels gebaseerd op de werkelijkheid. Maar het was niet mijn bedoeling om het verloop van de gebeurtenissen exact weer te geven, het ging me om de emoties: ik wilde laten zien welke pijnlijke keuzes mensen soms moeten maken en hoe zij zich daarbij voelen. De namen in de film zijn gefingeerd, niet alleen om afstand te creëren van de mensen waarop de personages gebaseerd zijn, maar ook om ervoor te zorgen dat het publiek hun verhaal gaat zien als een van de vele, als een metafoor voor wat er met de hele natie is gebeurd.
Weet het grote publiek in Belarus wat er gebeurd is met mevrouw Andreyeva en andere journalisten zoals zij? Weet u hoeveel mensen hetzelfde of een soortgelijk lot hebben ondergaan?
Politieke arrestaties en repressie hebben op zo'n grote schaal plaatsgevonden in Belarus dat het moeilijk is om niet op de hoogte te zijn van de situatie. Minstens 130 000 mensen hebben te lijden gehad onder verschillende vormen van repressie en zo’n 500 000 mensen hebben het land verlaten na 2020. Een dergelijke massale vorm van onderdrukking kan eenvoudigweg niet verborgen blijven.
Het officiële aantal politieke gevangenen (diegenen die in het kader van een strafrechtelijke procedure beschuldigd of veroordeeld zijn) in Belarus is de afgelopen jaren stabiel gebleven (ongeveer 1 300 mensen), maar daarbij mag niet worden vergeten dat honderden, zo niet duizenden, hun straf al hebben uitgezeten, dat sommigen eerder zijn vrijgelaten en dat veel van de nieuwe veroordeelden bang zijn om de status van politieke gevangene op te eisen. De repressie vindt plaats aan de lopende band, en vrijgelaten gevangen worden telkens weer vervangen door nieuwe.
Wat was uw belangrijkste motivatie om deze film te maken? Wat hoopt u hiermee te bereiken?
Als Belarus voelde ik de drang om iets te doen toen het Belarussische regime de protesten van 2020 hardhandig neersloeg. Als voormalig journalist kon ik me goed inleven in mijn personages en de manier waarop zij de dingen zien. Als cineast zag ik een sterk, diep ontroerend verhaal dat ik gewoonweg moest vertellen.
Wat is de belangrijkste boodschap voor uw kijkers en wat hoopt u dat zij zullen onthouden na het zien van uw film?
Ik hoop echt dat mensen dankzij mijn film gaan nadenken over de vraag wat vrijheid echt is en welke prijs er soms voor wordt betaald, en dat zij zich gaan afvragen of ze wel voldoende waarderen wat ze hebben. Ik hoop dat ze zullen stilstaan bij het lot van Kacia en Ihar en van iedereen die achter de tralies zit, want vrijheid is iets wat veel mensen hier in Europa als vanzelfsprekend beschouwen.
Wat moet de EU – haar instellingen, het maatschappelijk middenveld, verenigingen van journalisten, mensenrechtenorganisaties en nationale regeringen – doen om te helpen?
Ik zou de EU met klem willen verzoeken Belarus niet te vergeten en het land niet af te schrijven. Dankzij de steun van de EU kunnen onze cultuur, onze media en ons maatschappelijk middenveld ondanks de enorme druk overeind blijven, en hoewel dit alles misschien aanvoelt als een langetermijninvestering, zal het de moeite waard zijn.
Als institutionele partner van het maatschappelijk middenveld organiseert het Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) met gepaste trots de tweede editie van deWeek van het maatschappelijk middenveld!
Als institutionele partner van het maatschappelijk middenveld organiseert het Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) met gepaste trots de tweede editie van deWeek van het maatschappelijk middenveld!
door Stefano Mallia, voorzitter van de groep Werkgevers
“Concurrentievermogen aanboren voor gedeelde welvaart”, daar draait het om bij de nieuwe prioriteiten waar onze groep zich op wil richten.
In het licht van de huidige mondiale uitdagingen moeten concurrentievermogen en het creëren van een bedrijfsvriendelijk klimaat bovenaan de politieke agenda komen te staan en worden geflankeerd door concrete beleidsmaatregelen.
In een bedrijfsvriendelijke EU is concurrentievermogen niet gebaseerd op subsidies of protectionisme maar op excellentie en gezonde concurrentie, en hebben bedrijven concurrerende toegang tot alle noodzakelijke productiemiddelen.Een bedrijfsvriendelijke EU betekent ook dat de regelgeving bevorderlijk is voor het bedrijfsleven en de productiviteit, dat de administratieve lasten tot een minimum worden beperkt en dat de interne markt naar behoren functioneert. Voorts is het om investeringen aan te trekken belangrijk dat ondernemingen en beleidsmakers elkaar ten volle vertrouwen, en moeten de belangen van EU-bedrijven in een context van internationale concurrentie worden beschermd.
De volgende tien bedrijfsvriendelijke beleidsmaatregelen zijn door onze groep dan ook uitgeroepen tot topprioriteit:
Een ingrijpende hervorming van de regelgevingsaanpak
Systemen voor productieve innovatie die gericht zijn op investeringen en innovatie
Hoge technologische capaciteit op het gebied van defensie, veiligheid en de groene transitie en steun voor startende technologiebedrijven
Een sterke industriële basis
Integratie van de financiële markten via ontwikkeling van de kapitaalmarktenunie en de bankenunie
Adequate toegang tot arbeid
Doeltreffende energie- en vervoerssystemen
Gelijke handelsvoorwaarden
Een bedrijfsgerichte groene transitie
Efficiënte overheidsfinanciën
Om te profiteren van het hefboomeffect van concurrerende bedrijven op een solide economie en een EU die sterk staat op het internationale toneel, dient snel werk te worden gemaakt van deze maatregelen.
We mogen de waarschuwingen in het Draghi- en het Letta-verslag niet negeren: als de EU er niet in slaagt haar concurrentievermogen te herstellen zal zij pijnlijke toegevingen moeten doen op het gebied van welvaart, milieunormen en fundamentele vrijheden.
Voor de editie van Jouw Europa, jouw mening (YEYS) van dit jaar heeft het EESC honderden aanvragen ontvangen van middelbare scholen in de EU, de kandidaat-lidstaten en het VK.
Voor de editie van Jouw Europa, jouw mening (YEYS) van dit jaar heeft het EESC honderden aanvragen ontvangen van middelbare scholen in de EU, de kandidaat-lidstaten en het VK.
De organisatoren van YEYS hebben alle aanvragen zorgvuldig bestudeerd en hebben 36 middelbare scholen geselecteerd die op 13 en 14 maart aan YEYS 2025 zullen deelnemen.
YEYS, het belangrijkste jaarlijkse jongerenevenement van het EESC, zal dit jaar bijna 100 studenten en 37 leerkrachten bijeenbrengen. Het programma van YEYS, dat anderhalve dag in beslag zal nemen, draagt dit jaar de titel “Jongeren een stem geven” en zal zich richten op de rol die jongeren kunnen spelen bij het vormgeven van een veerkrachtige toekomst. Bedoeling is jongeren in staat te stellen deel te nemen aan burgeractie en actief bij te dragen aan activiteiten op het gebied van participatieve democratie in hun gemeenschappen en daarbuiten.
Ter voorbereiding op de komst van de deelnemers aan YEYS zullen de EESC-leden begin 2025 een bezoek brengen aan de geselecteerde scholen om hen voorafgaand aan het evenement te ontmoeten en met hen van gedachten te wisselen.
De openings- en slotsessies op 14 maart 2025 zullen live worden gestreamd. De link om de stream te bekijken zal worden gepubliceerd op de EESC-website, op de officiële webpagina van YEYS 2025 Your Europe, Your Say! 2025 | EESC, waar u ook meer informatie en updates over het evenement kunt vinden.
Op 23 januari is de film Flow, een van de kanshebbers voor de LUX-publieksprijs, te zien bij het EESC.
Deze alom geprezen animatiefilm van de Letse filmmaker Gints Zilbalodis is een coproductie van Letland, Frankrijk en België. De film heeft wereldwijd erkenning gekregen, met de Golden Globe voor beste animatiefilm en belangrijke prijzen op festivals zoals het Internationale animatiefilmfestival van Annecy, de New York Film Critics Circle Awards en de Europese Filmprijzen.
De film gaat over de reis van Kat, die er na een allesverwoestende overstroming alleen voor komt te staan. Hij moet zijn weg zien te vinden in de nieuwe realiteit en leert daarbij samen te werken met andere dieren op een reddingsboot.
Het evenement maakt deel uit van een reeks films die bij het EESC te zien zijn, in samenwerking met de LUX-publieksprijs van het Europees Parlement, met als doel culturele diversiteit te bevorderen en een dialoog over urgente sociale kwesties op gang te brengen.
Duizenden exemplaren van de jongste editie van het Paspoort voor Europese democratie, de populaire EESC-brochure, worden nu in heel Europa verspreid. Mocht u zich afvragen of het Paspoort voor Europese democratie ook in elektronisch formaat beschikbaar is: het antwoord is ja!
Duizenden exemplaren van de jongste editie van het Paspoort voor Europese democratie, de populaire EESC-brochure, worden nu in heel Europa verspreid. Mocht u zich afvragen of het Paspoort voor Europese democratie ook in elektronisch formaat beschikbaar is: het antwoord is ja!
De interactieve onlineversie, met video's, quizzen, kaarten en nog veel meer, is al beschikbaar in 13 talen, en andere taalversies komen eraan! Bekijk de interactieve brochure en ontdek hoe u echt het verschil kunt maken!
