EKES info

Począwszy od niniejszego wydania EKES info, rozpoczynamy publikację nowej części pt. „Jedno pytanie do...”. Będziemy kontynuować tę serię pytań i odpowiedzi, prosząc członkinie i członków EKES-u o zdanie na aktualny temat, który wyda nam się w danej chwili najistotniejszy.

Jako pierwsi goście swoimi przemyśleniami podzielili się nowi wiceprzewodniczący. Odpowiedzieli na następujące pytanie: „W jaki sposób można by na nowo obudzić ducha kreatywnej i serdecznej współpracy w samym EKES-ie i poza nim na początku Państwa kadencji, który przypada na okres obowiązywania środków izolacji, ograniczania kontaktów osobistych i utrzymywania wirtualnych kontaktów zawodowych?”.

Często myślę, że jeżeli sprawy idą za łatwo, oznacza to, że nie stawiam sobie wystarczająco dużych wyzwań. Naszym celem przy tworzeniu funkcjonujących systemów jest jednak zadbanie o to, by wszystko przebiegało sprawnie, by systemy te działały skutecznie i prężnie. Chodzi mi o rozróżnienie między procesami, które powinny być przyjazne użytkownikowi, a treścią, która powinna stanowić wyzwanie.

Zawsze starałem się znaleźć sposób na to, by moja praca w EKES-ie była coraz większym wyzwaniem, bo tylko w takich warunkach można znaleźć cenne rozwiązania.

Kiedy po raz pierwszy zostałem członkiem Komitetu, gubiłem się w wewnętrznych procedurach i metodach pracy, poczynając od poszukiwania sali posiedzeń aż po zorientowanie się, kiedy nacisnąć przycisk, jeżeli chcę zabrać głos.

Przyzwyczajenie się do wszystkiego może zabrać kilka posiedzeń osobom rozpoczynającym nową kadencję. Ćwiczenie czyni mistrza. A przy tym, rzecz jasna, nieocenionym źródłem wiedzy i informacji na temat funkcjonowania Komitetu są przerwy na kawę i rozmowy w kuluarach.

Początek tej kadencji jest jednak inny niż zwykle: nie mamy dostępu do wszystkich zwyczajowych sposobów oswajania się z nowym otoczeniem. Nie jest nawet jasne, kto do nas powraca ani kogo już nie ma. Nowym członkiniom i członkom niełatwo jest odnaleźć się w funkcjonowaniu EKES-u i zrozumieć jego działanie.

Zdaliśmy sobie sprawę, że możemy działać na odległość. Ale zrozumieliśmy również cenną wartość dodaną bezpośrednich kontaktów. Pragnę tutaj docenić pracę personelu technicznego naszego Komitetu. Należące do niego osoby znalazły się nagle w centrum uwagi jako pracownice i pracownicy o znaczeniu krytycznym umożliwiający nam kontynuowanie naszej pracy.

Dzięki nim procesy przebiegają sprawnie i skutecznie, a my nauczyliśmy się nowych metod.

Chcę myśleć, że praca zdalna – podłączanie się z naszych domowych biur, kuchni czy salonów – w jakiś sposób nas do siebie zbliżyła. Że przypomniała nam, że wszyscy jesteśmy po prostu pracującymi w tej przestrzeni ludźmi, starającymi się wykonać tę pracę jak najlepiej.

Wiem, że kiedy znowu wypełnimy sale posiedzeń w budynku JDE, spotkamy się w duchu nowo nabytej wdzięczności, a miejmy nadzieję, że także większej empatii dla innych, ponieważ wszyscy staramy się wnieść cenny wkład na poziomie unijnym.

Kryzys zdrowotny, jaki obecnie przeżywamy, nie ma precedensu w europejskiej i światowej historii – ciężko doświadcza on ludzkość we wszystkich zakątkach świata, stawiając nas oko w oko z przemijaniem jako nieodłączną częścią życia. Zaatakował nas mikroskopijny organizm, którego nie jesteśmy jeszcze w stanie pokonać, lecz ostatecznie zwyciężymy go.

Po raz pierwszy w trwającej wiele tysięcy lat historii jesteśmy zmuszeni przeżywać doświadczenia ludzkie i społeczne bez fizycznego kontaktu, bez przebywania w tym samym miejscu, bez bezpośrednich związków międzyludzkich. Musieliśmy nauczyć się żyć „wirtualnie”, co głęboko – antropologicznie – zmieni nasz sposób bycia ludźmi. Świat się zmienia, a my musimy się zmienić wraz z nim – musimy nauczyć się obsługiwać narzędzia cyfrowe umożliwiające organizację spotkań wirtualnych i komunikować się w inny sposób, w ogóle się nie widując lub zachowując odległość bezpieczeństwa, kiedy spotykamy się twarzą w twarz. Zmienia się również mobilność – wypróbowujemy nowe sposoby przemieszczania się, takie jak skutery. To tylko kilka przykładów na to, jak zmiana na dobrze zagościła w naszym życiu.

Nasze pokolenie musi stawić czoła wszystkim tym wyzwaniom oraz znaleźć rozwiązania.

Jesteśmy jednak mimo wszystko ludźmi i możemy się dostosować. Wiemy, że to tylko przerwa w naszej długiej historii i że wcześniej czy później będziemy mogli powrócić do naszych zwyczajowych zachowań społecznych.

W pewnym sensie fakt, że inauguracyjna sesja plenarna EKES-u odbyła się wirtualnie wiązał się ze smutkiem – z pewnością tak odczuło to wiele osób. Bez możliwości osobistego spotkania oraz zapoznania się z nowymi członkiniami i nowymi członkami, bez wspólnej kawy na przerwie lub kieliszka wina po długim dniu pracy – nie jest to po prostu to samo. Takie chwile i interakcje społeczne w naszym życiu są ważne i mają kluczowe znaczenie dla wzajemnego poznania się i wymiany poglądów z innymi osobami, z którymi musimy negocjować i wypracować konsensus podczas opracowywania naszych opinii.

Zdajemy sobie sprawę z faktu, że jeszcze przez jakiś czas będziemy musieli takie okazje odkładać, ale wcześniej czy później ponownie zostaniemy ludźmi w pełnym znaczeniu tego słowa.