Christa Schweng: wat ikzelf van corona heb geleerd

Toen onze regering op (vrijdag!) 13 maart besloot om het land vanaf maandag de 16e op slot te doen, veranderde in Wenen plots de hele sfeer. Wanneer je in die laatste dagen in je eigen vertrouwde omgeving rondliep, bekroop je een vreemd gevoel, alsof iedereen elkaar argwanend bekeek.

De lockdown bracht een drastische verandering in mijn werk teweeg: de Oostenrijkse sociale partners hadden snel een nieuw arbeidstijdverkortingsplan voor de COVID-crisis bedongen, wat een lawine aan vragen van bedrijven veroorzaakte. Ik ben gespecialiseerd in Europese sociale zaken en moest ineens netelige vragen over arbeidstijdverkorting in Oostenrijk beantwoorden.

Ik besefte dat mijn antwoord invloed zou hebben op besluiten die ondernemers moesten nemen. Loont het om arbeidstijdverkorting in te voeren? Of is de regeling onbetaalbaar en moet er onmiddellijk personeel worden ontslagen? Hierdoor deed ik een aantal nachten geen oog dicht.

Ik dacht veel aan de werkgevers die voor moeilijke beslissingen stonden en aan hun werknemers die vreesden voor hun baan. Ik dacht aan ouders met kinderen in de basisschoolleeftijd die wekenlang de leerkrachten moesten vervangen, en aan gezinnen zonder de technische middelen die kinderen nodig hebben voor thuisonderwijs. Ik dacht aan mensen die alleen wonen en niemand hebben om over hun angsten te praten. En ik leefde mee met mijn tienerdochter, die haar vrienden miste.

Telewerken was op zich niet nieuw voor me, dat deed ik al jaren. Wel realiseerde ik me dat thuiswerken voor veel mensen lastig is, door een gebrek aan apparatuur, ruimte, rust of contacten met hun collega's.

Zal COVID-19 ons leven op lange termijn veranderen? Dat weet ik niet, maar ik heb zelf wel een aantal lessen geleerd:

  1. Thuiswerken is even productief als werken op kantoor.
  2. Een drie uur durende vergadering in Brussel kan ook online worden gehouden.
  3. Leven met degenen van wie je houdt is een zegen – in tijden van lockdown geldt dat nog sterker.
  4. Als je met je ouders en vrienden wilt praten, vormen Skypevergaderingen maar een slecht surrogaat: er gaat niets boven persoonlijke ontmoetingen.