Cillian Lohan: wat essentieel is, onttrekt zich aan het oog

Ik zit in mijn hoeve bij de zee. Ondanks de afgelegen ligging heb ik een goede internetverbinding. Elke ochtend prijs ik me gelukkig om langs de kustlijn te kunnen wandelen, kijkend naar de zee, in het besef dat het volgende stukje land New York is, bijna 5 000 kilometer verderop, aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Ik ervaar mijn comfort als een groot privilege.

De koude ochtendlucht tover ik op magische wijze om tot een warme omhelzing. Alles is relatief. Ik neem een korte duik in de scherpe, zoute Atlantische golven en wanneer ik de zee uitloop, voelen het zand en de stenen onder mijn voeten heet aan. Het verschil tussen gloeiend heet en ijskoud vervaagt soms.

Heel de week lang vraag ik me af waarom ik niet meer tijd heb. Mijn urenlange reistijden zijn plots weggevallen. Ik merk dat er een lager tempo voor in de plaats is gekomen. Veel mensen die ik online spreek, erkennen de loodzware implicaties en gevolgen van het virus, maar kunnen zich wel vinden in hun eigen situatie.

Volwassenen zijn niet in staat zijn om te onderscheiden wat echt belangrijk is in het leven, leert ons de kleine prins in de klassieker van Antoine de Saint-Exupéry. Misschien biedt deze lockdown, deze onderbreking in onze immer hectische levens, ons een kans om belangrijk en minder belangrijk opnieuw te leren onderscheiden? Uit elke crisis valt een les te leren en ontstaat een kans voor wederopbouw.

Ik laat de dag zich ontvouwen en laat mijn gedachten gaan over duurzame ontwikkeling, circulaire economie, groen herstel. Ik heb er goede hoop op dat we een andere kijk op bepaalde zaken hebben gekregen. We weten nu welke banen en werknemers essentieel zijn. Het is interessant om te merken hoe we nu waardering voor hen opbrengen, en hoe dat voorheen niet deden. Het is hoopgevend om te zien hoe wij als soort kunnen samenwerken, ons samen kunnen inzetten voor een hoger doel. Allemaal doen we kleine en grotere opofferingen om de levens van kwetsbare groepen te beschermen.

Tegelijk zien we de trieste gevolgen van wat er gebeurt als je bewijs negeert en actie uitstelt.

Ik ga vroeg naar bed en slaap goed.