Cristian Pîrvulescu: Η περίοδος της καραντίνας; Περισσότερη δουλειά, περισσότερο στρες, λιγότερη ξεκούραση

Πώς ήταν το δίμηνο της καραντίνας στο Βουκουρέστι; Αλλόκοτο! Η Ρουμανία έλαβε τα πρώτα μέτρα στις 15 Μαρτίου και, από τις 18 Μαρτίου, ο κατ’ οίκον περιορισμός έγινε υποχρεωτικός. Πριν από τις 15 Μαρτίου ήταν μια απλή σύσταση, την οποία ελάχιστοι ακολούθησαν, γεγονός που ενείχε υψηλούς επιδημιολογικούς κινδύνους. Αυτή η υποχρεωτική καραντίντα κράτησε μέχρι τις 15 Μαΐου, ημέρα κατά την οποία η κατάσταση έκτακτης ανάγκης αντικαταστάθηκε από την κατάσταση επιφυλακής. Αλλά δεν ήταν διακοπές! Απεναντίας, δούλευα πιο σκληρά, με δραστηριότητα στο διαδίκτυο που ξεπερνούσε τις 12, ενίοτε και τις 16 ώρες την ημέρα: μαθήματα και δραστηριότητες στην πλατφόρμα της Σχολής, συμμετοχή σε τηλεοπτικές εκπομπές, συνεντεύξεις, συνεδριάσεις και διαδικτυακά σεμινάρια.

Η διάκριση ανάμεσα στη δημόσια και την ιδιωτική ζωή εξαλείφθηκε και τα όρια ανάμεσα στους δύο κόσμους απλούστατα έπαψαν να υπάρχουν. Επιπλέον, με το πέρας αυτής της δίμηνης περιόδου, τίποτα δεν ήταν απλούστερο. Η ζωή δεν ξαναβρήκε τους κανονικούς της ρυθμούς και η διαδικτυακή δραστηριότητα ήρθε απλώς να προστεθεί στις άλλες υποχρεώσεις που συνεπάγονται φυσική παρουσία. Η διαχείριση του χρόνου εξακολούθησε να αποτελεί περίπλοκο πρόβλημα.

Παρότι δεν ανήκα σε αυτούς που έμειναν συνεχώς κλεισμένοι στα σπίτια τους -είχα μια ελάχιστη ελευθερία κινήσεων στο Βουκουρέστι- οι δυνατότητες μετακίνησής μου μειώθηκαν σημαντικά. Ήταν το μεγαλύτερο πλήγμα αυτής της περιόδου. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος για τον οποίο, συμβολικά, το πρώτο πράγμα που έκανα αμέσως μετά τη λήξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, στις 15 Μαΐου, ήταν να κλείσω ραντεβού για την ανανέωση του διαβατηρίου μου. Ωστόσο, κατά τα διάφορα στάδια άρσης των μέτρων περιορισμού, η ελευθερία κινήσεων δεν αποκαταστάθηκε παρά μόνο σχετικά.

Τα ταξίδια στο εξωτερικό -για παράδειγμα στις Βρυξέλλες, για τις συνεδριάσεις της ΕΟΚΕ- εξακολουθούν να είναι δύσκολα και μπορεί να εξελιχθούν σε περιπέτεια. Οι πτήσεις ακυρώνονται από τη μια μέρα στην άλλη και η δυνατότητα πρόβλεψης είναι μηδαμινή. Η ζωή έχει αλλάξει, ούτε προς το καλύτερο ούτε προς το χειρότερο, αλλά έχει γίνει διαφορετική. Και θα πρέπει να προσαρμοστούμε. Τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα. Και για μια ακόμα φορά, οι πιο ευάλωτοι θα είναι τα πρώτα θύματα.