Tellervo Kylä-Harakka-Ruonala: Από τον Χειμερινό Πόλεμο στην ποίηση

Ήταν η 80ή επέτειος της λήξης του Χειμερινού Πολέμου μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Φινλανδίας. Ο εθνικός εορτασμός ακυρώθηκε λόγω του κορονοϊού, αλλά οι καμπάνες χτυπούσαν στις 11 το πρωί σε όλες τις λουθηρανικές, ορθόδοξες και καθολικές εκκλησίες ολόκληρης της χώρας. Βγήκα έξω για να ακούσω καλύτερα τις καμπανοκρουσίες και είδα το Ελσίνκι σχεδόν ερημωμένο.

 

Ο Χειμερινός Πόλεμος διήρκεσε 105 μέρες, ακριβώς όσο και η αυτοαπομόνωσή μου, η οποία ξεκίνησε ανήμερα της επετείου του. Παρότι απολαμβάνω την παρέα με τον εαυτό μου, ορισμένες φορές η απομόνωση ήταν δυσβάσταχτη. Μετά όμως σκέφτηκα ότι οι γονείς μου αντιμετώπισαν τις φρικτές συνθήκες του πολέμου, καθώς ο πατέρας μου πολεμούσε στο μέτωπο σε θερμοκρασία 30 βαθμών υπό το μηδέν και η μητέρα μου ήταν μόνη στο σπίτι με ένα νεογέννητο μωρό, και αναρωτήθηκα για ποιο λόγο παραπονιόμουν.

 

Στην πραγματικότητα υπήρξα τυχερή διότι είχα τη δυνατότητα να βγαίνω έξω ανά πάσα στιγμή. Και εκμεταλλεύτηκα αυτή την ευκαιρία περπατώντας εκατοντάδες χιλιόμετρα, κυρίως κατά μήκος της ακτής.

 

Η οργάνωσή μου παρακολουθούσε από κοντά την κατάσταση που επικρατούσε στις επιχειρήσεις και υπέβαλε προτάσεις στην κυβέρνηση σχετικά με τρόπους διάσωσης των επιχειρήσεων και των θέσεων εργασίας. Οι βραχυπρόθεσμες προοπτικές είναι ζοφερές και το μέλλον παραμένει αβέβαιο. Αλλά όταν οι διευθυντές επιχειρήσεων άρχισαν να σχεδιάζουν τα απαραίτητα μέτρα για μια υπεύθυνη έξοδο από την κρίση, μια νέα ελπίδα άρχισε να διαφαίνεται στον ορίζοντα.

 

Μαζί με άλλους συναδέλφους, συνέβαλα στην προετοιμασία των προτάσεων της Ομάδας των Εργοδοτών της ΕΟΚΕ για την αντιμετώπιση της κρίσης του κορονοϊού: πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να επιβιώσουν και να διατηρήσουν τις θέσεις εργασίας και πώς μπορούμε να ενισχύσουμε την ανάκαμψη της οικονομίας της ΕΕ. Χάρη στα ψηφιακά εργαλεία, το έργο μου στην ΕΟΚΕ συνεχίστηκε σχεδόν φυσιολογικά, παρά τις εξαιρετικές περιστάσεις. Διαπίστωσα με ευχαρίστηση ότι η βιβλιοθήκη του σπιτιού μου έγινε γρήγορα ένα από τα σημεία συνάντησης των συναδέλφων μου από ολόκληρη την ΕΕ.

 

Ο κατ’ οίκον περιορισμός μου πρόσφερε επίσης κάτι καινούριο σε προσωπικό επίπεδο. Είχα την τιμή να γίνω μούσα εξ αποστάσεως και να λαμβάνω ποιήματα, το καθένα πιο απολαυστικό από το προηγούμενο. Θα ήθελα να μοιραστώ ένα από αυτά τα ποιήματα μαζί σας για να αναδείξω το πνεύμα ενθάρρυνσης και υποστήριξης που ελπίζω ότι μπορούμε όλοι μας να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον:

 

Δεν προσφέρω μια οποιαδήποτε μέρα, προσφέρω την Κυριακή.

Δεν προσφέρω τις καθημερινές αγγαρείες, βαριές και κουραστικές.

Προσφέρω την Κυριακή, με τον καθαρό ουρανό της που συνοδεύει κάθε μέρα της ζωής μας.

(ελεύθερη μετάφραση από τα φινλανδικά στα ελληνικά)